Το ωραίο φύλο στη Βουλή!

Οι νέες εκπρόσωποι του έθνους

 

 

Τέσσερις λιγότερες, σε σχέση με τις βουλευτικές εκλογές του 2009, είναι οι γυναίκες που μπαίνουν στη Βουλή, με βάση τα τελικά εκλογικά αποτελέσματα και την κατανομή των εδρών σε όλη τη χώρα. Έτσι, από 51 βουλευτίνες της περασμένης Βουλής, το ωραίο φύλο θα εκπροσωπείται στην επόμενη από 47 γυναίκες. Κάποιες από αυτές τις γνωρίζουμε ήδη και κάποιες άλλες ανυπομονούμε να τις δούμε με τα καινούργια τους ταγέρ, αν εν τέλει ορκιστεί, ως έχει, η νέα Βουλή, και δεν πάμε σε επαναληπτικές εκλογές.

Συνεπώς, πέρα από τις  «σταθερές αξίες» στην κοινοβουλευτική  «πασαρέλα», νέες, έξυπνες, όμορφες  και δραστήριες γυναίκες θα δώσουν άλλο αέρα στα βουλευτικά έδρανα.

Υπάρχουν, εντούτοις, αιθέριες υπάρξεις που ο κόσμος αποφάσισε  να μην τον εκπροσωπήσουν στη  Βουλή και έχασαν τη μάχη του σταυρού. Για παράδειγμα, δεν θα μπορέσουμε να δούμε την Εύα Καϊλή στα  βουλευτικά έδρανα, αφού δεν κατάφερε να επανεκλεγεί στη Θεσσαλονίκη, όπως και τη Μιλένα Αποστολάκη που  έχασε τη μάχη στη Β’ Αθηνών, αλλά και την Άντζελα Γκερέκου που  δεν την ψήφισε ο κερκυραϊκός  λαός. Όπως και να έχει, θα απολαύσουμε  τις εμφανίσεις των Όλγας Κεφαλογιάννη, Έλενας Κουντουρά, Έλενας Ράπτη, Φωτεινής Αραμπατζή, όπως και τις κυρίες Ηρώ Διώτη, Κατερίνα Παπακώστα, Άννα Καραμανλή, Νάντια Γιαννακοπούλου, Ραχήλ Μακρή, Μίκα Ιατρίδη και Διονυσία Αυγερινοπούλου.

Ανάμεσά τους θα δούμε και  δύο εκπροσώπους του καλλιτεχνικού κόσμου, που τις απολαύσαμε να παίζουν μαζί στην αγαπημένη ελληνική τηλεοπτική σειρά «Εμείς και Εμείς», τις κυρίες Ελένη Γερασιμίδου (ως Παρθένα) και Μαρία Κανελοπούλου (ως Αντωνία –Τζεμιλέ).

Αξίζει, τέλος, να σημειώσουμε  πως οι περισσότερες νέες βουλευτίνες και συγκεκριμένα 15 προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ. Από τα άλλα κόμματα, οι 12 είναι από τη Νέα Δημοκρατία, οι 7 από τους Ανεξάρτητους Έλληνες, οι 5 από τη Δημοκρατική Αριστερά, ενώ από 4 γυναίκες εξέλεξε το ΚΚΕ και από 3 το ΠΑΣΟΚ. Μία γυναίκα, επίσης, εξέλεξε η Χρυσή Αυγή.[protothema.gr]

Έτσι, οι βουλευτίνες που  θα μας εκπροσωπήσουν στη νέα  Βουλή είναι οι εξής:


1.    Όλγα Κεφαλογιάννη, Περιφέρεια Αττικής - Α’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία




2.    Φωτεινή Πιπιλή, Περιφέρεια Αττικής - Α’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία




3.    Ζωή Κωνσταντοπούλου, Περιφέρεια Αττικής - Α’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ



4.    Έλενα Κουντουρά, Περιφέρεια Αττικής - Α’ Αθηνών με τους Ανεξάρτητους Έλληνες




5.    Κατερίνα Παπακώστα, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία




6.    Σοφία Βούλτεψη, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία




7.    Άννα Καραμανλή, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τη Νέα Δημοκρατία




8.    Σοφία Σακοράφα, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ




9.    Ρένα Δούρου, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ




10.    Όλγα Νάντια – Βαλαβάνη, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ




11.    Ελένη Ζαρούλια, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Αθηνών με τη Χρυσή Αυγή (σύζυγος του αρχηγού της Χρυσής Αυγής, Νίκου Μιχαλολιάκου)




12.    Γεωργία Μαρτίνου, Περιφέρεια Αττικής - Αττική με τη Νέα Δημοκρατία




13.    Εύη Χριστοφιλοπούλου, Περιφέρεια Αττικής - Αττική με το ΠΑΣΟΚ




14.    Ευγενία Αρβανίτη Πρεζεβάνου, Περιφέρεια Αττικής - Αττική με τους Ανεξάρτητους Έλληνες




15.    Ελπίδα Παντελάκη, Περιφέρεια Αττικής - Α’ Πειραιά με το ΚΚΕ




16.    Μαρία Ρεπούση, Περιφέρεια Αττικής - Α’ Πειραιά με τη Δημοκρατική Αριστερά




17.    Τζένη Βαμβακά, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Πειραιά με τον ΣΥΡΙΖΑ




18.    Διαμάντω Μανωλάκου, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Πειραιά με το ΚΚΕ




19.    Μαρία Γιαννακάκη, Περιφέρεια Αττικής - Β’ Πειραιά με τη Δημοκρατική Αριστερά




20.    Όλγα Γεροβασίλη, Περιφέρεια Ηπείρου – Άρτα με τον ΣΥΡΙΖΑ




21.    Μαρία Αντωνίου, Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας – Καστοριά με τη Νέα Δημοκρατία




22.    Ραχήλ Μακρή, Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας – Κοζάνη με τους Ανεξάρτητους Έλληνες




23.    Θεοδώρα Τσικαρδάκη, Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας – Κοζάνη με τη Δημοκρατική Αριστερά

24.    Έλενα Ράπτη, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Α’ Θεσσαλονίκης με τη Νέα Δημοκρατία



25.    Χρυσούλα Παταγάνα, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Α’ Θεσσαλονίκης με τους Ανεξάρτητους Έλληνες

26.    Ξηροτύρη Αικατερίνη, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Α’ Θεσσαλονίκης με τη Δημοκρατική Αριστερά




27.    Λίτσα Αμανατίδου, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Β’ Θεσσαλονίκης με τον ΣΥΡΙΖΑ




28.    Ελένη Γερασιμίδου, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Β’ Θεσσαλονίκης με το ΚΚΕ




29.    Αικατερίνη Μάρκου, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Β’ Θεσσαλονίκης με τη Δημοκρατική Αριστερά

30.    Ξανθίππη Καρανίκα, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Ημαθία με τον ΣΥΡΙΖΑ




31.    Σοφρόνωφ – Ιωάννα Ταμπάκη, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Ημαθία με το ΚΚΕ

32.    Ειρήνη – Ελένη Αγαθοπούλου, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Κιλκίς με τον ΣΥΡΙΖΑ




33.    Θεοδώρα Τζάκρη, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Πέλλα με το ΠΑΣΟΚ




34.    Φωτεινή Αραμπατζή, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Σέρρες με τη Νέα Δημοκρατία




35.    Μαρία Κόλλια Τσαρούχα, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Σέρρες με τους Ανεξάρτητους Έλληνες




36.    Αικατερίνη Ιγγλέζη, Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας – Χαλκιδική με τον ΣΥΡΙΖΑ




37.    Μαρία Κανελλοπούλου, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας – Αχαΐα με τον ΣΥΡΙΖΑ




38.    Διονυσία Αυγερινοπούλου, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας – Ηλεία με τη Νέα Δημοκρατία




39.    Έφη Γεωργοπούλου – Σάλταρη, Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας – Ηλεία με τον ΣΥΡΙΖΑ

40.    Ασπασία Μανδρέκα, Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας – Φωκίδα με τη Νέα Δημοκρατία




41.    Ασημίνα Σκόνδρα, Περιφέρεια Θεσσαλίας – Καρδίτσα με τη Νέα Δημοκρατία




42.    Ηρώ Διώτη, Περιφέρεια Θεσσαλίας – Λάρισα με τον ΣΥΡΙΖΑ




43.    Μαρίνα Χρυσοβελώνη, Περιφέρεια Θεσσαλίας – Μαγνησία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες




44.    Μαρία Θελερίτη, Περιφέρεια Πελοποννήσου – Κορινθία με τον ΣΥΡΙΖΑ




45.    Νάντια Γιαννακοπούλου, Περιφέρεια Πελοποννήσου – Μεσσηνία με το ΠΑΣΟΚ




46.    Αφροδίτη Θεοπεφτάτου, Περιφέρεια Ιονίου – Κεφαλονιά με τον ΣΥΡΙΖΑ




47.    Μίκα Ιατρίδη, Περιφέρεια Νότιου Αιγαίου – Δωδεκάνησα με τους Ανεξάρτητους Έλληνες

Πώς οι μαύροι κάτοικοι της Μελανησίας απέκτησαν ξανθό άφρο

Το ξανθό άφρο των Μελανήσιων δεν είναι κληρονομιά των Ευρωπαίων κατακτητών  

 

Ουάσινγκτον

Οι κάτοικοι των νησιών του Σολομώντος στον Ειρηνικό Ωκεανό (στη Μελανησία) έχουν το πιο σκούρο δέρμα από οποιονδήποτε άλλον άνθρωπο εκτός Αφρικής. Την ίδια στιγμή ποσοστό περίπου 10% των κατοίκων των νησιών έχει ξανθό χρώμα μαλλιών. Μέχρι σήμερα πιστευόταν ότι το ξανθό χρώμα εισήχθη στα νησιά από ευρωπαίους αποίκους. Νέα μελέτη δείχνει όμως ότι το ξανθό χρώμα των κατοίκων της Μελανησίας εξελίχθηκε ανεξάρτητα.

Η ξανθή μετάλλαξη

Ερευνητές του Πανεπιστημίου Στάνφορντ έκαναν αναλύσεις DNA σε 85 κατοίκους των νησιών του Σολομώντος, 43 εκ των οποίων είχαν ξανθό χρώμα μαλλιών και 42 μελαχρινό. Η ανάλυση έδειξε ότι τα ξανθιά μαλλιά των κατοίκων των Νησιών του Σολομώντος προέρχονται από μετάλλαξη στο γονίδιο TYRP1, που δεν υπάρχει στους ξανθούς Ευρωπαίους.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι η μετάλλαξη έκανε την εμφάνιση της πριν από περίπου δέκα χιλιάδες έτη και δεν περιορίστηκε μόνο στα νησιά του Σολομώντος αλλά και σε άλλα νησιά του Νότιου Ειρηνικού όπως στα νησιά Φίτζι όπου επίσης υπάρχουν ξανθοί κάτοικοι. Η έρευνα δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Science».
Βήμα Science

Newsroom ΔΟΛ

Η δημοσιογράφος που γύρισε την πλάτη στη Χρυσή Αυγή αποκαλύπτεται

 

Πρόκειται για τη Νάντια Αλεξίου, δημοσιογράφο του Real Fm, η οποία αποχώρησε μόλις τους ζητήθηκε να σηκωθούν όρθιοι σε ένδειξη σεβασμού και τονίζει:
"Είμαι εγώ αυτή που ακούγεται στο βίντεο... Δεν έκρυψα ποτέ την ταυτότητά μου και ότι μεταδίδω φέρει την υπογραφή μου. Δε μπορούμε να είμαστε αρεστοί σε όλους και προσωπικά έμαθα από ανθρώπους που σέβομαι στο χώρο, να κάνω τη δουλειά μου, μεταφέροντας την εικόνα σε όσους επιλέγουν να ενημερώνονται από τις μεταδόσεις μου.
Για την αποκατάσταση της αλήθειας... Ήταν η πρώτη φορά σε όσα χρόνια καλύπτω το Αστυνομικό Ρεπορτάζ -που κλήθηκα να παρακολουθήσω συνέντευξη τύπου με -κόκκινες γραμμές- με όρους!!

Τα μικρόφωνα είχαν τοποθετηθεί από τους συναδέλφους τεχνικούς, πριν την άφιξη του ΓΓ της Χρυσής Αυγής στο τραπέζι. Η εντολή να σηκωθούμε όρθιοι ΟΛΟΙ, σε σεβασμό στο πρόσωπο του ΓΓ της ΧΑ, προκάλεσε τη δυσφορία όλων όσων ήταν στην αίθουσα. Απευθύνθηκα στον νεαρό που έδωσε την εντολή, γιατί με προσέβαλε ως άνθρωπο και επαγγελματία.

Ήμασταν εκεί, για να μεταδώσουμε τη συνέντευξη τύπου και ΜΟΝΟ(!)... Όλοι οι συνάδελφοι Έλληνες δημοσιογράφοι, που ήμασταν εκεί, αντιδράσαμε. Στην επιλογή κάποιων συναδέλφων να παραμείνουν στις θέσεις τους, ο νεαρός που είχε το γενικό πρόσταγμα, άρχισε να τους τραβάει σηκωτούς για να σηκωθούν όρθιοι.
Η διαδικασία -εμένα προσωπικά και από ότι στη συνέχεια συζητήσαμε με τους συναδέλφους στη συνέχεια, μας προσέβαλε. Εγώ αποχώρησα, κάτι που έκαναν και οι υπόλοιποι δημοσιογράφοι. Όταν
ερωτήθηκα τι συνέβη, απάντησα ότι η <<εντολή σεβασμού>> με προσβάλλει και αποχωρώ. Κάτι που όπως τονίζω έκαναν και οι υπόλοιποι συνάδελφοι, για να λάβουμε την απάντηση που ακούγεται. Δείχνοντάς μας την έξοδο...
Έχω μάθει ότι ο σεβασμός εμπνέεται. Δεν επιβάλλεται. Τα συμπεράσματα
είναι προσωπικά. Εγώ καταθέτω την προσωπική μου εμπειρία..."

Μία Βουλή που δεν θα… ορκιστεί ποτέ!

Δεν θα έχουμε, όπως όλα τουλάχιστον δείχνουν, ορκωμοσία της νέας Βουλής με τη... νέα της σύνθεση που περιλαμβάνει και τους 21 βουλευτές της Χρυσής Αυγής.

Αν και οι γνώμες των συνταγματολόγων διίστανται, εντούτοις φαίνεται πως ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας έχει την δυνατότητα να αναιρέσει το προεδρικό διάταγμα που είχε υπογράψει προεκλογικά για την διάλυση της παλιάς Βουλής στις 11 Απριλίου και την σύγκληση της νέας στις 17 Μαΐου με την προϋπόθεση ότι η διαδικασία των διερευνητικών εντολών θα έχει ολοκληρωθεί και θα έχει προκηρυχθεί επίσης η διεξαγωγή νέων εκλογών με την έκδοση νέου προεδρικού διατάγματος, πριν από αυτή την ημερομηνία.

Δείτε τον Αλέξη Τσίπρα με κοτσίδα!

Δείτε μια φωτογραφία από τα παλιά... Ο Αλέξης Τσίπρας ποζάρει με κοτσίδα- ήταν η μόδα της εποχής- με «φόντο» τον συναγωνιστή του Παντελή Πασπαλά.

Η φωτογραφία που θα δείτε παρακάτω, δημοσιεύτηκε το 1997 στο περιοδικό «ΜΕΤΡΟ» όπου κάποιοι από τους πρωταγωνιστές των καταλήψεων του 1990 - 1991 μιλάνε για τα θέματα της Παιδείας.

Πώς το λένε; Κάποιοι από μικροί φαίνονταν ότι θα έκαναν... φασαρία; Κάπως έτσι...
[pinnokio.gr]

Καρδίτσα:Στην κάλπη με το νυφικό - Αποθεώθηκε η όμορφη νύφη!

Έγινε κι αυτό! Προτίμησε να μην αλλάξει και έτσι αμέσως μετά το γαμήλιο γλέντι... έγινε κεντρικό θέμα συζήτησης και σε εκλογικό κέντρο!

Μια νύφη από την Καρδίτσα πήγε να ασκήσει το εκλογικό της δικαίωμα στο δημοτικό σχολείο Δρακότρυπας του δήμου Μουζακίου Καρδίτσας, αμέσως μετά το γλέντι του γάμου της!

Η Κωνσταντίνα Μπούρμπου προσήλθε να ψηφίσει στον τόπο καταγωγής της, το χωριό Δρακότρυπα και όπως αποδεικνύει και η φωτογραφία δεν πρόλαβε να αλλάξει κι έτσι έριξε το ψηφοδέλτιο στην κάλπη με μία όχι και τόσο συνηθισμένη αμφίεση.

Όσοι βρισκόταν πάντως εκείνη την ώρα στο δημοτικό σχολείο του χωριού επευφήμησαν τη νεόνυμφη και της ευχήθηκαν τα καλύτερα.[newsit.gr]

Με λίστα κι όχι σταυρό οι επόμενες εκλογές

Εν μέσω της διαδικασίας των διερευνητικών εντολών για τον σχηματισμό κυβέρνησης σε αναβρασμό βρίσκονται τα κομματικά επιτελεία για την κατάρτιση των ψηφοδελτίων σε ενδεχόμενη νέα προσφυγή στις κάλπες εντός του Ιουνίου.
Με το σύστημα της λίστας, και όχι του σταυρού προτίμησης, θα διεξαχθούν οι επόμενες εκλογές, είτε η ημερομηνία τους είναι εντός του Ιουνίου, είτε κάποια άλλη, στο απώτερο μέλλον, και μέχρι 18 μήνες μετά τις πιο πρόσφατες. Γιατί αυτό προβλέπεται από τις συνταγματικές κι άλλες κανονιστικές διαδικασίες (ο σκοπός όταν μπήκε αυτή η διάταξη πριν μερικά χρόνια, που είχε πλέον φανεί σε κάθε φορά ότι δεν εξαντλείται πλέον η τετραετία, ήταν να ελαφρύνονται οικονομικά οι υποψήφιοι από το βάρος μιας νέας προεκλογικής προσωπικής εκστρατείας, μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα).
Η διαδικασία της λίστας έχει θορυβήσει πολλούς από τους νεοεκλεγέντες καθώς πλέον η τύχη τους θα βρεθεί στην διακριτική ευχέρεια του αρχηγού τους, καθώς δεν είναι λίγοι αυτοί που αισθάνονται ανασφαλείς για την σειρά που θα τοποθετηθούν στα νέα ψηφοδέλτια.
Τις ανησυχίες τους επιτείνει το γεγονός πως με βάση τα αποτελέσματα της 6ης Μαΐου πολλά πρωτοκλασάτα ονόματα του ΠΑΣΟΚ και της Νέας Δημοκρατίας έχασαν τη μάχη του σταυρού και ίσως πολλοί από αυτούς επιχειρήσουν με αρχηγική εντολή να επιστρέψουν στην ενεργό πολιτική μέσω της λίστας.
Ήδη από τους νεοεκλεγέντες έχει τεθεί θέμα ηθικής νομιμότητας καθώς θεωρούν πως οι αρχηγοί των κομμάτων τους θα πρέπει να τους τοποθετήσουν στις λίστες βάσει των σταυρών που έλαβαν στις εκλογές της 6ης Μαΐου.
Σύμφωνα πάντως με το Σύνταγμα κάθε κόμμα έχει την δυνατότητα να βάλει και διαφορετικούς υποψήφιους στο ψηφοδέλτιο, από αυτούς που έχει βάλει την τελευταία φορά (έναν, δυο ή και όλους).
Με τη λίστα, οι υποψήφιοι βουλευτές δεν χρειάζεται να απευθυνθούν στους ψηφοφόρους και να ζητήσουν την ψήφο τους, αφού η σειρά που θα τοποθετηθούν στο ψηφοδέλτιο καθορίζεται από το κόμμα (και δεν αναγράφονται κατά σειρά αλφαβητικά, όπως ισχύει με το σταυρό) και όσες έδρες βγάλει το κόμμα σε κάθε Νομό, τόσοι βγαίνουν. Π. χ. αν ένα κόμμα σε κάποιο Νομό βγάζει δυο έδρες, τότε βγαίνουν οι δυο πρώτοι από το ψηφοδέλτιο.
Στην πρόσφατη ιστορία, εκλογές με λίστα είχαν γίνει το 1985.
Ανεξάρτητα από τη δυνατότητα σχηματισμού κυβέρνησης, την 17η Μαΐου πρέπει να συγκληθεί η Βουλή που προκύπτει μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, όπως ορίζει το Προεδρικό Διάταγμα για τη διάλυση της Βουλής, την προκήρυξη εκλογών και τη σύγκληση της νέας Βουλής που υπογράφηκε από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια και θυροκολλήθηκε στις 11 Απριλίου 2012. Αμέσως μόλις κηρυχθεί η έναρξη των εργασιών της πρώτης συνεδρίασης της Βουλής, ο προσωρινός πρόεδρος ανακοινώνει στη Βουλή τον κατάλογο των βουλευτών που ανακηρύχθηκαν σύμφωνα με το νόμο και τους καλεί να δώσουν το νενομισμένο όρκο (άρθρο 3 του Κανονισμού της Βουλής), αναφέρει το protothema.gr.

Τατιάνα Μπουκτογιάροβα

Μια πόρνη, δεμένη πίσω από το άλογο της σύγχρονης ενημέρωσης, σέρνεται στα σοκάκια όπου έχουν παραταχθεί τα βλέμματα των περίεργων, όσων ανησυχούν αλλά και όσων υποκρίνονται.

Η Τατιάνα Μπουκτογιάροβα, με αυτό το μακρόσυρτο α και το παχύ ρ στο όνομα, είναι στημένη μπροστά στη φωτογραφική μηχανή της Σήμανσης και σχεδόν πνίγει ένα ειρωνικό χαμόγελο. Η φωτογραφία θα κυκλοφορήσει λεπτά μόλις αργότερα, για να αναγνωριστεί το πρόσωπο της πόρνης που έσπειρε τον θάνατο.
Όταν πήρα τις φωτογραφίες στάθηκα για ώρα για ν’ αποφασίσω αν έπρεπε να τις δημοσιεύσω. Η δημοσίευση εξυπηρετούσε από τη μία το δημόσιο συμφέρον: την αναγνώρισή της από πιθανά θύματα. Αλλά και τον παραδειγματισμό, όπως άφηνε να εννοηθεί η εισαγγελική εντολή. Μια πόρνη, δεμένη πίσω από το άλογο της σύγχρονης ενημέρωσης, σέρνεται στα σοκάκια όπου έχουν παραταχθεί τα βλέμματα των περίεργων, όσων ανησυχούν αλλά και όσων υποκρίνονται. Η διαπόμπευση της Τατιάνας, αυτή η περιφορά του φόβου και της απειλής, την ώρα που η Ελλάδα, ζώντας τη δική της εκπόρνευση, τον καθημερινό βιασμό και την αρρώστια, πορεύεται προς τις εκλογές.
Δεν υπήρξε καμία φωτογραφία του προαγωγού, ούτε όσων δημιούργησαν έναν παράνομο Οίκο Ανοχής, με την ανοχή προφανώς των ελεγκτικών αρχών. Ποιον νοιάζει ποιοι σέρνονται μέσα στα βρόμικα σεντόνια; Οι δικές τους πουτάνες είναι καθαρές και πολυτελείας.
Δεν ξέρω την Τατιάνα, αλλά δεν έχει καμιά σημασία. Όλες οι Τατιάνες έχουν την ίδια ιστορία. Την έχω δει στη δουλειά να εξελίσσεται ως προσωπικό δράμα που καταλήγει κοινωνική προσβολή. Η Τατιάνα προφανώς ξεκίνησε από κάποιο σημείο της Ρωσίας των παλιών μεγάλων πολιτικών υποσχέσεων. Οι εγγονές του Στάλιν, πόρνες στα κρεβάτια της Δύσης.
Κάποιος επώνυμος, όχι ανώνυμος όπως η ίδια, πρότεινε στην Τατιάνα να την πάει εκεί όπου θα μπορούσε να περάσει καλά. Στην Ελλάδα. Εκείνη δέχτηκε. Μπήκε σ’ ένα λεωφορείο και λίγο πριν από τα σύνορα Ελλάδας-Βουλγαρίας βγήκε. Κάποιος με όνομα κι επίθετο από τις ελληνικές αρχές έκανε τα στραβά μάτια για να περάσει προς την ελληνική πλευρά. Εκεί ξαναμπήκε στο λεωφορείο και κατευθύνθηκε προς την Αθήνα. Εκεί κάποιος άλλος επώνυμος άρπαξε απ’ τα μαλλιά την ανωνυμία της μαζί με το κορμί της και την έριξε σε ένα κρεβάτι. Κάποιος άλλος επώνυμος ίσως την πήγε σε κλινική γονιμότητας για να δώσει τα ωάρια της σε επώνυμους γιατρούς για να τεκνοποιήσουν άτεκνα, καθωσπρέπει ζευγάρια. Έμεινε άρρωστη αρκετές μέρες από τις ενέσεις ορμονοθεραπείας, αλλά τα λεφτά ήταν σαν να έπαιρνε 50 πελάτες.
Το μπουρδέλο όπου δούλευε η Τατιάνα ήταν παράνομο. Αλλά κάποιοι επώνυμοι αστυνομικοί φρόντιζαν να δουλεύει σωστά. Η Τατιάνα είχε HIV, αλλά κάποιοι φρόντιζαν να μην ελεγχθεί ποτέ. Κάθε φορά που κάποιος απαιτούσε σεξ χωρίς προφυλακτικό -ο ίδιος και όχι η Τατιάνα-, το ποσό ανέβαινε αρκετά ευρώ.
Ρώτησα κάποτε στην Γκάνα μια νεαρή πόρνη που δεχόταν να κάνει έρωτα χωρίς προφυλακτικό γιατί το κάνει και μου απάντησε «ξέρω πως θα πεθάνω. Με περισσότερα λεφτά δεν θα πεθάνω από πείνα». Είμαι σίγουρος πως η Τατιάνα θα είχε την ίδια απάντηση. Και δεν ξέρω πόσοι απ’ όλους εμάς έχουν την απαίτηση να έδειχνε υπευθυνότητα. Ακούγεται ωραίο, αλλά την ανάγκη για ευθύνη τη δημιουργούν τα πράγματα γύρω σου. Πού να βρεθεί η ευθύνη ανάμεσα στα σωματικά υγρά, τη βρόμα, τα σεντόνια των πολλών, την κακοποίηση; Από ποιον την πήρε για να την επιστρέψει;
Κάπως έτσι η Τατιάνα θύμα επωνύμων και με επώνυμους πελάτες ίσως, πέρασε στην επωνυμία. Με καμιά δεκαριά φωτογραφίες που έπρεπε να δημοσιευτούν για το δημόσιο καλό. Ο νταβατζής, μέσω κάποιου επώνυμου δικηγόρου, θα τη βγάλει λάδι, αφού θα ισχυριστεί πως δεν ήξερε. Τους επόμενους μήνες θ’ ανοίξει άλλο Οίκο Ανοχής, μπορεί και τον ίδιο, με την άδεια κάποιων με όνομα κι επώνυμο από τις ελληνικές αρχές.
Για όσους έχουν δει τις φωτογραφίες της Τατιάνας Μπουκτογιάροβα αυτό το ειρωνικό χαμόγελο, που, ναι, ίσως και να κοροϊδεύει την κοινωνία, είναι η απάντηση που δεν μπορεί να δώσει. Οι φωτογραφίες της Τατιάνας δεν ήταν αναγκαίες .Η ταυτοποίησή της μπορούσε να γίνει με άλλα στοιχεία. Η διαπόμπευση είναι το άλλοθι της υποκρισίας.
Στα χέρια διαφόρων, με όνομα κι επίθετο που δεν θα μάθουμε ποτέ, η Τατιάνα έγινε μια πόρνη με όνομα κι επίθετο. Βγήκε από την τρώγλη και απέκτησε τα δραματικά λεπτά της δημοσιότητάς της. Στη διάρκεια της ιστορίας που έγραψε πάνω στα κρεβάτια της ανάγκης της πέρασαν από την Ελλάδα πολλοί υπουργοί Δημόσιας Τάξης, ή όπως αλλιώς λέγεται. Και αυτοί με όνομα και επίθετο. Ίσως γι’ αυτό γελάει με ειρωνεία η Τατιάνα Μπουκτογιάροβα. Πόρνη που καταλαβαίνει την πορνεία.[lifo.gr]

Απειλούν δημοσιογράφο στα γερμανικά

Απειλές άσκησης βίας δέχεται η δημοσιογράφος της εφημερίδας «Καθημερινή» Ξένια Κουναλάκη σε κείμενο που αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής.

Στις 12 Απριλίου σε άρθρο της με τίτλο «Η κοινοτοπία του κακού» που δημοσιεύθηκε στην «Καθημερινή» η κ. Κουναλάκη υποστήριξε ότι τα ελληνικά ΜΜΕ θα πρέπει να αποκλείσουν τη ΧΑ από τη δημόσια σφαίρα ή να ενημερώσουν τους πολίτες για τις καταβολές και τα ινδάλματα του κόμματος προκειμένου να αφυπνιστούν οι αντιναζιστικές μνήμες.

Στην ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής αναρτήθηκε απάντηση σε αυτό το άρθρο με απειλές κατά της ζωής της δημοσιογράφου, αναφορές στην οικογένειά της και στην κόρη της. «Εμείς μάθαμε να περιμένουμε επί 31 χρόνια και άσχετα με την εκλογική αριθμητική είμαστε και θα είμαστε εδώ», έγραφε ο συντάκτης του κειμένου, ο οποίος υπέγραφε με τα αρχικά Θ.Π. και συνέχιζε με την απειλή προς την κ. Κουναλάκη στα γερμανικά: «Kommt Zeit, Kommt Rat, Kommt Attentat!» («Με τον καιρό θα ΄ρθει ο φόνος). Σε ελεύθερη μετάφραση η φράση σημαίνει «πρόσεχε τα νώτα σου».

Η δημοσιογράφος απευθύνθηκε στην Αστυνομία όπου τη συμβούλεψαν να σταματήσει να γράφει για τη ΧΑ καθώς υπήρχε ο κίνδυνος να της επιτεθούν. Της πρότειναν εξάλλου να υποβάλει μήνυση κατά της ιστοσελίδας. Ωστόσο επειδή ο διακομιστής της ιστοσελίδας της Χρυσής Αυγής βρίσκεται στις ΗΠΑ η διαδικασία για να αρθεί νομότυπα η ανωνυμία του ιδιοκτήτη είναι ιδιαίτερα χρονοβόρα και μπορεί να μην καταλήξει κάπου.

Διεθνείς αντιδράσεις. Προχθές η εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που κλήθηκε να σχολιάσει το θέμα τόνισε τη δέσμευση της ΕΕ στην ελευθερία του Τύπου και παρέπεμψε τους δημοσιογράφους για την υπόθεση στις ελληνικές Αρχές.

Χθες η ΕΣΗΕΑ και η ΠΟΕΣΥ εξέδωσαν σκληρές ανακοινώσεις για την προσταγή μελών της ΧΑ προς τους δημοσιογράφους να σηκωθούν όρθιοι κατά την είσοδο του Ν. Μιχαλολιάκου στην αίθουσα.

Παράλληλα, βρετανικά, γαλλικά, γερμανικά και ισπανικά ΜΜΕ κάνουν εκτενείς αναφορές στο περιστατικό και στην αντίδραση ελλήνων δημοσιογράφων να φύγουν από την αίθουσα.

«Συναγερμός για την ελευθερία του Τύπου λόγω της μεταχείρισης των δημοσιογράφων από το ακροδεξιό κόμμα στην Ελλάδα», γράφει η «Γκάρντιαν», αναφερόμενη μάλιστα και στις απειλές που δέχθηκε η Ξένια Κουναλάκη. Στη χθεσινή έκδοσή τους οι «Τάιμς» έχουν πρωτοσέλιδο τίτλο «Εντείνονται οι φόβοι στην Ελλάδα για τη νέα αυγή της Ευρώπης», μαζί με φωτογραφία μελών της Χρυσής Αυγής που πανηγυρίζουν στη Θεσσαλονίκη για την είσοδο του κόμματος στη Βουλή.

Ο αρθρογράφος της ισπανικής «Ελ Παΐς» Ραμόν Λόμπο επικαλείται την καταδίκη του περιστατικού από την Ομοσπονδία Ευρωπαίων Δημοσιογράφων, η οποία σε ανακοίνωσή της εκφράζει φόβους «για την επιθετικότητα που επιδεικνύουν οι χρυσαυγίτες».

Αλλά και η γερμανική εφημερίδα «Ντι Βελτ» στην ηλεκτρονική έκδοσή της δημοσιεύει την είδηση στο πρώτο θέμα για την Ελλάδα υπό τον τίτλο «Οι έλληνες νεοναζί απειλούν δημοσιογράφους». «Το πολιτικό κλίμα στην Αθήνα έχει ήδη δηλητηριαστεί», σημειώνει χαρακτηριστικά ο Μπόρις Καλνόκι. «Ενώ η χώρα προσανατολίζεται σε νέες εκλογές, οι νεοναζί χρησιμοποιούν τη νέα τους δύναμη».

Το αραβικό τηλεοπτικό Αλ Τζαζίρα αναφέρει το γεγονός και αναδημοσιεύει απόσπασμα από τη συνέντευξη του Ν. Μιχαλολιάκου στο Ασοσιέιτεντ Πρες, όπου αναφέρει: «Οι καλοί έλληνες πολίτες δεν πρέπει να με φοβούνται. Αν είναι προδότες, δεν ξέρω»...[tanea.gr]

Ο Βαρουφάκης για τις εκλογές vol. 1

Ο Γιάννης Βαρουφάκης γράφει για τα μεγάλα ερωτηματικά του ψηφοφόρου λίγο πριν μπει στο παραβάν και αποκαλύπτει τα μεγάλα ψέματα των κομμάτων.

Με την Κυριακή να πλησιάζει καλπάζοντας, κι όλους (πολύ σωστά) να εκφράζουν απόψεις για εκείνους που ζητούν την ψήφο μας, είπα να γράψω κι εγώ δύο λόγια επ’ αυτού, υπό το πρίσμα των δύο ετών Κρίσης που μας οδήγησαν σε τούτες τις πρόωρες εκλογές. Στο Μέρος Α’, σήμερα, αναφέρομαι στα τρία ψέμματα ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Αύριο, στο Μέρος Β’, θα καταπιαστώ με τους «μικρούς»...

Το τριπλό ψέμα των «μεγάλων»

Το 1ο Ψέμα (Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου για το Μνημόνιο 1):

- Δεν είχαμε άλλη επιλογή
- Δεν διαθέταμε διαπραγματευτικό χαρτί
- Αναγκαστήκαμε να δηχθούμε ένα πικρό φάρμακο για να σώσουμε τον ασθενή

Από τον Δεκέμβριο του 2009, η κυβέρνηση γνώριζε ότι το κράτος είχε πτωχεύσει. Κι όμως. Ξόδεψε ενάμιση χρόνο προσποιούμενο ότι επρόκειτο για κρίση ρευστότητας που μπορεί να υπερνικηθεί με ένα τεράστιο, ακριβό δάνειο το οποίο μάλιστα το πήρε υπό την προϋπόθεση ότι θα συρρικνώσει το εθνικό εισόδημα (το ΑΕΠ), από το οποίο θα έπρεπε να αποπληρωθούν (νέα και παλαιά) δάνεια!

Όλο το διάστημα 2010 μέχρι τα τέλη του 2011, όποιος τολμούσε να πει την αλήθεια (ότι το χρέος αυτό δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί και πρέπει να κουρευτεί) κατηγορείτο ως εθνοπροδότης, ανεύθυνος, δημοκόπος που προσπαθεί να χαΐδέψει τα αυτιά των πολιτών που αρνούνται ότι χρειάζεται σκληρή δουλειά κ.ο.κ.

Τον Ιούνιο του 2011 η ίδια η ΕΕ αποδέχθηκε ότι το κράτος μας πτώχευσε, και συνεπώς το χρέος έπρεπε να κουρευτεί. Κάπου εκεί αποπέμφθηκε ο κ. Παπακωνσταντίνου, ο υπουργός του «όπου νάναι θα βγούμε στις αγορές», και δρομολογήθηκε, υπό τον κ. Βενιζέλο, το κούρεμα. Σήμερα, οι κ.κ. Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου παραδέχονται ότι το κράτος είχε πτωχεύσει από τα τέλη του 2009 αλλά υποστηρίζουν την πολιτική τους λέγοντας ότι: (α) το Μνημόνιο 1 ήταν μονόδρομος, (β) οδήγησε την Ευρώπη να δημιουργήσει έναν Μηχανισμό Στήριξης των δοκιμαζόμενων χωρών της ευρωζώνης, και (γ) μας έβαλε στον σωστό δρόμο που, αν και κακοτράχυλος, θα μας βγάλει από την στενωπό εν καιρώ. Και οι τρεις ισχυρισμοί είναι πέρα για πέρα αναληθείς. Επιτρέψτε μου να εστιάσω στον πρώτο: Ότι η κυβέρνηση δεν είχε εναλλακτική. Ότι δεν μπορούσε να διαπραγματευτεί επειδή δεν διέθετε κάποιο «χαρτί» που να μπορεί πειστικά να χρησιμοποιήσει. (*)

Είναι αλήθεια ότι τον Γενάρη του 2010 τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα. Το πρωτογενές έλλειμμα που αντιμετώπιζε η χώρα ατενίζοντας το 2010 ανερχόταν (όπως αποδεικνύεται από τα επίσημα στοιχεία) στα €9,65 δις (συμπεριλαμβάνοντας τα χρέη των νοσοκομείων κλπ, που η ΝΔ κρατούσε «μυστικά» προ του 2009), όταν τα δημόσια έσοδα μόλις έφταναν τα €53,93 δις. Και σαν να μην έφτανε αυτό, το δημόσιο έπρεπε να βρει άλλα... €55,39 για να καλύψει τόκους και χρεολύσια (μακρομεσοπρόθεσμα και βραχυπρόθεσμα) σε μια εποχή που η ύφεση είχε αρχίσει να «δαγκώνει». Μία κατάσταση πραγματικά τραγική, την οποία κανείς μας δεν δικαιούται ούτε να υποβαθμίζει ούτε και να την «χρεώνει» στην τότε ηγεσία Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου.

Εκείνη την στιγμή, η κυβέρνηση έκρινε (σωστά) ότι πρέπει να ζητήσει βοήθεια από την Ευρώπη. Αμέσως προσέκρουσε στον σκόπελο μιας Γερμανίας που αρνείτο τα πάντα και που για να εγκρίνει, εν τέλει, την δανειακή στήριξη επέβαλε όρους που και ένα μικρό παιδί μπορούσε να δει ότι θα οδηγούσαν την χώρα, με μαθηματική ακρίβεια, πιο βαθειά στην μαύρη τρύπα της πτώχευσης (καθώς το χρέος θα αυξανόταν και το εθνικό εισόδημα θα συρρικνωνόταν) – όπερ και εγένετο. Θέση μου, από τότε που άρχισα να γράφω στο protagon, ήταν ότι, στις αρχές του 2010, η κυβέρνηση έπρεπε να παρουσιάσει στην Ευρώπη το εξής τελεσίγραφο:

Είτε η ΕΕ εγκρίνει ένα Σύστημα Στήριξης για όλη την ευρωζώνη που να γεννά βάσιμες ελπίδες να διασωθεί η συνολική κατάσταση (δεδομένου ότι η Κρίση που μόλις ξεκινούσε στην Ελλάδα φαινόταν, από τότε, ότι θα επεκτεινόταν από την Ελλάδα σε πολλές άλλες χώρες), είτε η Ελλάδα, με λύπη, προχωρά άμεσα σε ετήσια αναβολή πληρωμών σε ξένους δανειστές (ουσιαστικά, στις Γαλλικές και Γερμανικές τράπεζες) – συνεχίζοντας να καταβάλει κανονικά τα τοκοχρεολύσιά της στα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία, στις ελληνικές τράπεζες και σε όλους τους ιδιώτες-ομολογιούχους.

Αυτό ήταν το διαπραγματευτικό χαρτί που είχε και έπρεπε να έχει χρησιμοποιήσει η κυβέρνηση ώστε πραγματικά να διασώσει την χώρα και να βοηθήσει στην δημιουργία πραγματικού Συστήματος Στήριξης εντός της ευρωζώνης για την Ιρλανδία, την Πορτογαλία κλπ. (Κι αν με ρωτήσετε με τι θα έμοιαζε αυτός ο, κατ’ εμέ, πραγματικός μηχανισμός στήριξης, ή καλύτερα σύστημα στήριξης, την απάντηση θα την βρείτε δημοσιευμένη μέσα από αυτές τις σελίδες)

Πολλοί, με πρώτο και καλύτερο το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου, χαρακτήρισαν εκείνη την προτεινόμενη (από του λόγου μου) στρατηγική «μπλόφα» υψηλού κινδύνου (**). Δεν ήταν όμως μπλόφα. Ακριβώς το αντίθετο θα ήταν. Ας εξηγηθώ: Μπλοφάρει κάποιος όταν προσποιείται ότι έχει ένα χαρτί που δεν έχει (π.χ. άσσο όταν έχει 7άρι). Όταν μπλοφάρεις και ο αντίπαλος σου πει «τα βλέπω τα χαρτιά σου», εξ ορισμού βρίσκεσαι σε χειρότερη κατάσταση από εκείνη στην οποία θα ήσουν αν δεν είχες μπλοφάρει (και, τότε, μετανιώνεις την μπλόφα σου). Να γιατί η πιο πάνω στρατηγική δεν θα ήταν μπλόφα: Επειδή η Ελλάδα σήμερα θα ήταν σε πολύ καλύτερη κατάσταση είτε η στρατηγική εκείνη πετύχαινε τον στόχο να αλλάξει τα μυαλά της κας Μέρκελ είτε όχι. Να το πω απλά: Και να μην τρόμαζε τους Ευρωπαίους αρκετά ώστε να εγκαταλείψουν αμέσως τις μνημονιακές ανοησίες (οι οποίες εξέθρεψαν την Κρίση σε όλη την Ευρώπη), η ελληνική κοινωνική οικονομία θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση σήμερα από αυτή που βρίσκεται επειδή οι Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου θεώρησαν μονόδρομο το Μνημόνιο που τους προσέφεραν. Ας είμαι όμως πιο επακριβής:

Αν η κυβέρνηση τελικά αναγκαζόταν να εφαρμόσει την πιο πάνω απειλή, θα ετίθετο εκτός αγορών (όπως και ετέθη τον Μάιο του 2010) και θα έπρεπε να επιβιώσει χωρίς δανεικά από την τρόικα. Αυτό θα σήμαινε ότι θα έπρεπε να εξοικονομήσει περί τα €20 δις (για το 2010) με τα οποία: (α) να αποπληρώσει (στο ακέραιο) τα ομόλογα και τους τόκους που χρωστούσε σε ελληνικές τράπεζες, στα ασφαλιστικά ταμεία και στους ιδιώτες-ομολογιούχους (ποσό περίπου €10,92 δις, περί το 30% του συνολικού οφέλους του 2010) και (β) να καλύψει τα περίπου €9,6 δις του πρωτογενούς ελλείμματος της χώρας. Από που θα προέρχονταν αυτά τα €20 δις, ώστε η απειλή προς την Ευρώπη να μην είναι μπλόφα; Από αυτά, περί τα €6 δις θα προέρχονταν από την μείωση των λειτουργικών δαπανών του δημοσίου, υπερωριών, συμμετοχών των ημετέρων σε επιτροπές, επιχορηγήσεων ΟΤΑ, ΝΠΔΔ, εξοπλιστικών προγραμμάτων κ.ο.κ. Μένουν κάτι παραπάνω από €14 δις. Αυτά μπορούσαν κάλλιστα να εξασφαλιστούν με δύο κινήσεις – μία εσωτερικού δανεισμού και μία εξοικονόμησης μισθών και συντάξεων χωρίς καμία περικοπή στα χαμηλά εισοδήματα:

(Α) Εσωτερικός δανεισμός: Τα φορολογικά έσοδα ανέρχονται στα €51 δις για το 2010 και λίγο λιγότερα (λόγω ύφεσης) το 2011. Αν το 2010 το κράτος, στο πλαίσιο ενός καλο-διαφημισμένου σχεδίου έκτακτης ανάγκης, πρόσφερε στους φορολογούμενους την δυνατότητα (μερικής) προπληρωμής φόρου του 2011 (άμεσων φόρων αλλά και ΦΠΑ) εντός του 2010 (με όποιο ποσό επέλεγε ο κάθε φορολογούμενος) με την νομοθετημένη υπόσχεση μείωσης του φόρου του 2011 κατά το 20% του ποσού προπληρωμής, είναι σίγουρο ότι πολλοί φορολογούμενοι, αντί να τραβάνε τα χρήματά τους από τις τράπεζες και να τα κρύβουν στο μαξιλάρι, θα έκαναν χρήση αυτού του δικαιώματος να «ξεμπερδεύουν» με φόρους της επόμενης χρονιάς – κάτι που, ουσιαστικά, ισοδυναμούσε με επιτόκιο της (άπιαστης) τάξης του 20%.

Αν κρίνουμε από τα δεκάδες δις που ο κόσμος απέσυρε από τις τράπεζες το 2010, και το γεγονός ότι, έτσι κι αλλιώς, το 2011 καταβλήθηκαν €50 δις φόροι, θεωρώ πως ένα πολύ μεγάλο μέρος των €14 δις που χρειαζόταν το κράτος για να τα βγάλει πέρα το 2010 (χωρίς δάνεια από την τρόικα) θα είχαν βρεθεί μέσω αυτού του συστήματος εσωτερικού δανεισμού.

Έστω όμως ότι δεν βρίσκονταν όλα και απέμεναν άλλα €Χ δις. Που θα τα έβρισκε το κράτος; Θα τα έβρισκε από την από-πάνω-προς-τα-κάτω μείωση μισθών και συντάξεων:

(Β) Από-πάνω-προς-τα-κάτω μείωση μισθών και συντάξεων: Παίρνουμε τον μεγαλύτερο μισθό και την υψηλότερη σύνταξη και τα κατεβάζουμε στο επίπεδο του δεύτερου μεγαλύτερου μισθού και της δεύτερης πιο υψηλής σύνταξης. Κατόπιν παίρνουμε αυτούς τους δύο μισθούς, και τις δύο συντάξεις, και τα κατεβάζουμε στο επίπεδο του τρίτου μεγαλύτερου μισθού και της τρίτης πιο υψηλής σύνταξης. Συνεχίζουμε έως ότου εξοικονομίσουμε τα €Χ δις που μας λείπουν. Τόσο απλά.

Να πως το πιο πάνω τελεσίγραφο αποκτά πειστικότητα και ξεφεύγει από την σφαίρα της μπλόφας. Στο άκουσμά του, η Γερμανία, η ΕΚΤ και ιδίως οι γερμανο-γαλλικές τράπεζες θα κατανοούσαν ότι έχουν να χάσουν πολύ περισσότερα οι ίδιοι παρά η Ελλάδα από την εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Θα μου πείτε: Κι αν στήλωναν τα ποδάρια; Αν δεν ενέδιδαν; Τι θα γινόταν; Η απάντηση είναι απλή: Η χώρα θα ήταν σε καλύτερη κατάσταση το 2011 από εκείνη στην οποία βρέθηκε μετά το Μνημόνιο. Το κούρεμα του χρέους θα ήταν μεγάλο αλλά και θα είχε γίνει μια ώρα αρχύτερα (ρίχνοντας το χρέος στα €100δις) και, αυτό έχει σημασία, δεν θα αφορούσε ούτε τους ιδιώτες-ομολογιούχους ούτε τα ασφαλιστικά ταμεία ούτε καν τις ελληνικές τράπεζες. Παράλληλα, η ύφεση δεν θα χτύπαγε κόκκινο καθώς κανένα από τα χαμηλά εισοδήματα δεν θα περικόπτετο.

Μένει το ζήτημα των τραπεζών. Αν και τα ομόλογά τους δεν θα κουρεύονταν, η ΕΚΤ μάλλον δεν θα δεχόταν πλέον τα ομόλογα του δημοσίου ως εχέγγυα για παροχή ρευστότητας. Σωστό. Όμως η ΕΚΤ δεν θα τόλμαγε να μην δέχεται όλους τους άλλους τίτλους που χρησιμοποιούν οι τράπεζές μας σήμερα για να αντλούν ρευστό (πχ. στεγαστικά δάνεια). Αν το έκανε, το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα θα κατέρρεε εν μία νυκτί. Έτσι κι αλλιώς όμως, αν η ελληνική κυβέρνηση είχε χρησιμοποιήσει αυτή την διαπραγματευτική στρατηγική, οι ξένες τράπεζες (μαζί με τους αμερικανούς) θα είχαν πέσει πάνω στην κα Μέρκελ και στον κ. Σαρκοζύ να αναθεωρήσουν άρδην την απόφασή τους να «πνίξουν» ολόκληρη την Περιφέρεια στην Ύφεση.

Εν κατακλείδι, το 2010 η κυβέρνηση, παρόλη την αντικειμενικά τραγική κατάσταση που αντιμετώπιζε, και διαπραγματευτικό χαρτί είχε, και εναλλακτική επιλογή είχε, και δεν αντιμετώπιζε σε καμία περίπτωση μονόδρομο. Απλά, το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου ενδιαφέρονταν πολύ περισσότερο να είναι τα χαϊδεμένα παιδιά των «ισχυρών» παρά να διαπραγματευτούν μια λύση που, τελικά, θα ήταν καλύτερη όχι μόνο για την Ελλάδα και, εν γένει, για την Περιφέρεια αλλά και για τους ίδιους τους «ισχυρούς». Έτσι, αντί για ένα πικρό αλλά θεραπευτικό φάρμακο, επέβαλαν στο ασθενικό ελληνικό κράτος το κόνιο του Μνημονίου.

Το 2ο Ψέμα (Βενιζέλου-Παπαδήμου για το Μνημόνιο 2-PSI):

- Μειώσαμε το χρέος
- Το σταθεροποιήσαμε
- Σε τρία χρόνια βγαίνουμε από το μνημόνιο

Όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπέγραψε το Μνημόνιο 1, του οποίου βασικός στόχος ήταν η τιθάσευση του δημόσιου χρέους, το χρέος ανερχόταν στα €296 δις σε μια περίοδο που το ΑΕΠ, το εθνικό μας εισόδημα, ήταν περί τα €232 δις. Η πολιτική του Μνημονίου 1 ανέβασε το χρέος, μέσα σε ένα περίπου χρόνο, από τα €296 δις στα €360 δις ενώ, παράλληλα, μείωσε το ΑΕΠ από τα €232 δις στα €214 δις. Το κούρεμα, ακόμα και να αποφέρει μείωση €100 δις, μας κοστίζει τουλάχιστον νέα δάνεια των €30 δις (το κόστος επανακεφαλαιοποίησης, λόγω κουρέματος, των τραπεζών), με το χρέος να παραμένει στα... €290 δις, συν όλες τις (σίγουρες) «αποκλίσεις» από τους στόχους που θα έρθουν να το φουσκώσουν περισσότερο.

Έτσι, φέτος, μετά από δύο χρόνια κακουχιών, το χρέος παραμένει εκεί που ήταν όταν υπογράφτηκε το Μνημόνιο 1, με την εξής ειδοποιό διαφορά: Ένα ΑΕΠ το οποίο, λόγω της Ύφεσης που προκάλεσαν τα Μνημόνια, το Μεσοπρόθεσμο, η ακολουθία μέτρων κλπ, σύντομα να πέσει κάτω των €200 δις. Αποδεχόμενος ο κ. Βενιζέλος, στο πλαίσιο της Συμφωνίας Μνημονίου 2 –PSI, τις εντολές της τρόικα για μειώσεις δαπανών κατά πολύ μεγαλύτερες από εκείνες που απαιτούνταν για την εξαφάνιση του πρωτογενούς ελλείμματος, επιτάχυνε το ρυθμό μείωσης του ΑΕΠ και έφερε μια ώρα αρχίτερα την νέα πτώχευση – που αυτή την φορά θα αφορά όχι τους τραπεζίτες αλλά το ευρωπαϊκό δημόσιο (και το ΔΝΤ) το οποίο μας δανείζει αποκλειστικά από το 2010. Ακόμα κι αν η Ύφεση λήξει φέτος, και αρχίσει μια αναιμική μεγέθυνση από το 2013 (πράγμα από δύσκολο έως αδύνατον), το 2020 το χρέος μας θα βρίσκεται πάνω από το 140% και η νέα πτώχευση θα είναι αναπόφευκτη! Ωραία μείωση χρέους επιτύχατε κ. Βενιζέλο. Συγχαρητήρια!

Το χειρότερο είναι ότι οι πιο πάνω υπολογισμοί δεν λαμβάνουν υπ’ όψη ότι θα χρειαστούμε κι άλλα, μεγάλα, δάνεια και για τα κουρεμένα ασφαλιστικά ταμεία και για την αποπληρωμή των νέων ομολόγων που το ΑΕΠ μας δεν θα μπορεί να καλύπτει (για αυτό άλλωστε τα spreads αυτών των νέων, υποτίθεται καλής ποιότητας ομολόγων δεν λένε να πέσουν κάτω από το... 20%). Συνεπώς, όχι μόνο κ. Βενιζέλο δεν πρόκειται να μας βγάλετε από το Μνημόνιο 2 σε τρία χρόνια, όπως αφρόνως υπόσχεστε, αλλά, είναι απολύτως σίγουρο, αν σας ξανα-εκλέξουμε, τότε σύντομα (εντός μηνός, για την ακρίβεια) θα ετοιμάζεστε για το Μνημόνιο 3...

Το μόνο που μπορεί να σταματήσει αυτή την ξέφρενη πορεία μιας υπό τον κ. Βενιζέλο Ελλάδας προς τον (δυστυχώς μετακινούμενο προς τα κάτω) πάτο είναι στο μεταξύ να έχει καταρρεύσει ολόκληρη η ευρωζώνη, λόγω Ισπανίας και Γαλλίας. Τεράστιο, όντως, το κατόρθωμα του τ. Υπουργού Οικονομικών. (Κάπου εδώ πρέπει να απολογηθώ επί προσωπικού: Το 2007 είχα ψηφίσει Βενιζέλο στις εσωκομματικές εκλογές του ΠΑΣΟΚ. Μουτζώστε με σας παρακαλώ πολύ!)

Το 3ο Ψέμα (Σαμαρά για την «αντιμνημονιακή» πορεία και προοπτική):

- Η στήριξη Παπαδήμου από την ΝΔ ήταν πράξη ευθύνης
- «Θα διαπραγματευτώ ένα καλύτερο μνημόνιο»
- Σε τρία χρόνια θα μειώσω την ανεργία στο μισό

Όταν τον περασμένο Νοέμβριο ο κ. Παπανδρέου «αυτοκτόνησε» προτείνοντας το γνωστό δημοψήφισμα (που θα είχε λογική μόνο είτε αν ο ίδιος συνιστούσε αρνητική ψήφο), ο κ. Σαμαράς βρέθηκε προ απροόπτου, αναγκαζόμενος να αποκαλύψει τι πραγματικά πίστευε για το Μνημόνιο πριν γίνει πρωθυπουργός. Το σχέδιό του, προφανώς, ήταν να κρατήσει αυτή την αποκάλυψη για μετά την πρωθυπουργοποίησή του.

Πράγματι, αν ο κ. Σαμαράς πίστευε αυτά που έλεγε εναντίον του Μνημονίου, προ του Νοεμβρίου, τον Νοέμβριο δεν υπήρξε κανένα νέο στοιχείο για να τον οδηγήσουν στο να αλλάξει την γνώμη του. Κανένα! Το αντίθετο μάλιστα: η επιταχυνόμενη ύφεση, η μείωση των φορολογικών εσόδων, η όλο και αυξανόμενη πίεση εκ μέρους της τρόικα για περαιτέρω περικοπές έπρεπε να χαλυβδώσουν την θέλησή του να αντισταθεί στο Μνημόνιο (νέο και παλαιό). Όμως κάτι τέτοιο προϋποθέτει ότι αυτή η θέληση ήταν υπαρκτή. Και για να είναι υπαρκτή έπρεπε να συνοδεύεται από μια ειλικρινή διάθεση διαπραγμάτευσης – δηλαδή, μια διάθεση να πράξει εκείνο που δεν έπραξε το δίδυμο Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου: να χρησιμοποιήσει μια απειλή, ένα τελεσίγραφο, σαν εκείνο που παρουσίασα πιο πάνω. Το γεγονός ότι ούτε που το σκέφτηκε να θέσει έναν τέτοιο όρο πριν στηρίξει τη κυβέρνηση Παπαδήμου αποδεικνύει αυτό που του καταλόγιζε το ΠΑΣΟΚ: ότι η αντίθεσή του στην κυβερνητική πολιτική ήταν εκ του πονηρού.

Συνεπώς, αντί για πράξη ευθύνης, η στήριξη της κυβέρνησης Παπαδήμου ήταν μια ουσιαστική ηθική και πολιτική επιβράβευση, επιβεβαίωση, της πολιτικής των Παπανδρέου-Παπακωνσταντίνου-Βενιζέλου. Ποτέ στην σύγχρονη ιστορία το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν προσέφερε ένα τόσο τρανό συγχωροχάρτι σε ένα τόσο ένοχο κυβερνών κόμμα, αποδεχόμενο την συνενοχή με σκοπό την (μετά τις κάλπες) μονοπώληση της... ενοχής.

Συμπερασματικά, ο κ. Σαμαράς απέδειξε πως την περίοδο Μαΐου 2010 – Νοεμβρίου 2011 είχε επενδύσει στην αντιμνημονιακή ρητορική όπως ακριβώς ο κ. Παπανδρέου είχε επενδύσει, το 2009, στο «λεφτά υπάρχουν»: ήταν κάτι που έλεγε για να γίνει πρωθυπουργός και το οποίο, κατόπιν, θα το ξεχνούσε με τον συνηθισμένο τρόπο που η εκλογική νίκη φέρνει την λήθη στο μυαλό των πολιτικών μας. Μόνο που τα πράγματα δεν του βγήκαν όπως το είχε σκεφτεί και αναγκάστηκε να φανερωθεί πριν αρκετοί εκλογείς πέσουν θύματα του ψεύδους του. Αποτέλεσμα είναι, παρά την κατάρρευση του ένοχου ΠΑΣΟΚ, η ΝΔ να κυμαίνεται σε ποσοστά χαμηλότερα από ποτέ. Και σαν να μην έφτανε αυτό, αναγκάζεται να επαναλαμβάνει τις κενότατες, κυνικότατες εξαγγελίες Βενιζέλου αλλάζοντας λίγο την φρασεολογία: εκεί που ο κ. Βενιζέλος λέει «σε τρία χρόνια θα σας βγάλω από το Μνημόνιο» ο κ. Σαμαράς αντιπαραθέτει το εξ ίσου αστείο «σε τρία χρόνια θα μειώσω την ανεργία στο μισό».

Επειδή αρνούμαι να πιστέψω ότι άνθρωποι που, με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο, κατάφεραν να αναρριχηθούν στην ηγεσία των δύο μεγάλων κομμάτων του τόπου μπορεί να πιστεύουν τόσο αστείες εξαγγελίες, καταλήγω στο ότι ψεύδονται. Και προτείνω να τους μαυρίσουμε όπως τους αξίζει.

Αύριο, στο Μέρος Β’, καταπιάνομαι με τα μικρότερα κόμματα. Και, με πόνο ψυχής, θα καταθέσω τι θα ψήφιζα (αν την Κυριακή ήμουν εκεί).

(*) Ως προς το (2), θα πω μόνο ότι ο Μηχανισμός αυτός (το EFSF) όχι μόνο Στήριξη δεν προσφέρει αλλά οδήγησε (λόγω της τοξικής του δομής) χώρες όπως η Ιρλανδία, η Πορτογαλία, σήμερα η Ισπανία, στον ίδιο πάτο που βρεθήκαμε κι εμείς. Για το (3), δείτε πιο κάτω, εκεί που αναφέρομαι στο 2ο ψέμα.
(**) Ο κ. Παπακωνσταντίνου μάλιστα, σε πρόσφατη συζήτησή μας (δείτε εδώ, στο 32ο λεπτό), είπε το εξής εκπληκτικό, αναφερόμενος στην πρότασή μου για ελληνικό τελεσίγραφο: «Η ελληνική ιστορία είναι γεμάτη από επεισόδια τύπου Χορού του Ζαλόγκου, Κούγκι, κι, έτσι, παρόμοιων εθνικών εξάρσεων που όμως οδήγησαν και στις μεγάλες καταστροφές...» Το πιάσατε; Η αντίσταση στην Οθωμανική τρομοκρατία, το Κούγκι, το Ζάλογκο, ίσως η ελληνική επανάσταση του 1821 ήταν... λάθος. Οδήγησαν σε εθνικές καταστροφές. Προφανώς είτε ο κ. Παπακωνσταντίνου είναι ανιστόρητος είτε θεωρεί πως η μόνη σωστή πολιτική είναι η υποταγή στις προσταγές των τυράννων. Τι να πει κανείς σε έναν τέτοιο πολιτικό ο οποίος, μάλιστα, βρέθηκε να κρατά το τιμόνι της χώρας στην πιο κρίσιμή της στιγμή!

Πηγή: Protagon.gr

Από το 1952 γνώριζαν τι θα συμβεί στην Ελλάδα!

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση.Το τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων,όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο «μέσα» έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952…
Κατά πάγια πολιτική μας θα εξακριβώσουμε την αλήθεια του κειμένου και τις επόμενες μέρες θα σας παρουσιάσουμε και που μπορείτε να βρείτε και εσείς οι ίδιοι το αναφερθέν βιβλίο… Διαβάστε:
Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική», ένα μικρό βιβλιαράκι που «κάποιοι» φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις «Μπιστιρλή», το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.
Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;
Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον «Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης» κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.
Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ – και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.

Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, «ξεχασμένος» για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο «Μπιστιρλή», ο οποίος και το εκδίδει.

Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.
Αυτά για την ιστορία. Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους – που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν – έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.
Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;
Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη – το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 – είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται. Διαβάστε:
Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο «Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα» σημειώνει ο Πόσδαγλης, στις σελίδα 17:

«Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη».

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:

«Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά».

Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω:

«Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.»

Σελίδα 24!
Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!
Στο τέταρτο κεφάλαιο «Τα Κόμματα» γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:

«Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ’ όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση».

Μήπως σας θυμίζει κάτι;
Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:

«Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους.Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους».

Σε ποιο χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής;…

Πηγή: http://www.otyposnews.gr/archives/33846#ixzz1tnp1Cj7n