Aυτοτελή φορολόγηση με συντελεστή 20% για τα ενοίκια

Αυτοτελής θα είναι η φορολόγηση των εισοδημάτων από ενοίκια με συντελεστή 20%, μέτρο που προτείνει το ΔΝΤ και συγκλίνουν όλοι.
Σήμερα τα μισθώματα προστίθενται στα υπόλοιπα εισοδήματα που αποκτά ο φορολογούμενος και φορολογούνται με βάση την φορολογική κλίμακα και το αφορολόγητο όριο των 5.000 ευρώ. Επιπλέον επιβάλλεται συμπληρωματικός φόρος 1,5% για κατοικίες μέχρι 300 τ.μ. και 3% για κατοικίες επιφάνειας άνω των 300 τ.μ.. Στην περίπτωση που υιοθετηθεί η πρόταση της επιτροπής που προβλέπει την επιβολή αυτοτελούς φόρου με συντελεστή 20% στα εισοδήματα από ακίνητα, τότε θα προκύψουν επιβαρύνσεις κυρίως για τους φορολογούμενους με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα. Για παράδειγμα ένας φορολογούμενος που εισπράττει εισόδημα από ενοίκια 5.000 ευρώ τον χρόνο χωρίς να έχει άλλα εισοδήματα θα κληθεί να πληρώσει φόρο 1.000 ευρώ (5.000 Χ 20%) ενώ με το σημερινό σύστημα επιβαρύνεται μόνο με συμπληρωματικό φόρο 75 ευρώ (5.000 Χ 1,5%).

Φορολογούμενος με ετήσιο εισόδημα 15.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 3.600 ευρώ προέρχονται από ενοίκια και τα υπόλοιπα 11.400 ευρώ έχουν προκύψει από μισθωτές υπηρεσίες.

- Ο συνολικός φόρος που αναλογεί στο εισόδημα των 15.000 ευρώ ανέρχεται σήμερα σε 1.240 ευρώ (700 ευρώ + 540 ευρώ) με βάση την ισχύουσα φορολογική κλίμακα.

Αν αλλάξει το σύστημα και τα μισθώματα των 3.600 ευρώ φορολογηθούν αυτοτελώς, δηλαδή ξεχωριστά και στο σύνολό τους με 20%, τότε μόνο για τα μισθώματα ο συγκεκριμένος φορολογούμενος θα πληρώσει φόρο 720 ευρώ (3.600 ευρώ Χ 20% = 720 ευρώ). Τα υπόλοιπα 11.400 ευρώ του ετησίου εισοδήματός του θα φορολογηθούν, με την κλίμακα με το φόρο να ανέρχεται σε 640 ευρώ.

Παράταση προθεσμίας υποβολής των καταστάσεων των έγγραφων συμφωνιών δικηγόρων και μηχανικών

Με απόφαση του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Παντελή Οικονόμου παρατείνεται η προθεσμία υποβολής, μέσω διαδικτύου, μέχρι και την 28η Σεπτεμβρίου 2012 των καταστάσεων των έγγραφων συμφωνιών που έχουν συνάψει οι δικηγόροι με τους εντολείς τους, των καταστάσεων  των γραμματίων προκαταβολής από τους δικηγορικούς συλλόγους, καθώς και των καταστάσεων που υποβάλλονται από τους μηχανικούς και το Τ.Ε.Ε αντιστοίχως.

«Ζυμώνονται» οι νέες αντικειμενικές τιμές

 

 

Αυξήσεις στις αντικειμενικές τιμές των ακινήτων προετοιμάζουν στο υπουργείο Οικονομικών καθώς θεωρούν πως, παρά την κρίση, οι εμπορικές τιμές τους αντέχουν σε μεγάλο βαθμό και, σε πολλές περιπτώσεις, παραμένουν υψηλότερες από τις τιμές της Εφορίας.

Οι φόροι στα ακίνητα και η αναμόρφωση του φορολογικού πλαισίου που διέπει τις επιχειρήσεις βρέθηκαν στο επίκεντρο σύσκεψης που είχαν χθες οι επιτελείς του υπουργείου Οικονομικών με εκπροσώπους των πολιτικών κομμάτων. Αν και όπως όλα δείχνουν παρούσα κυβέρνηση δεν θα προλάβει να ολοκληρώσει τη φορολογική μεταρρύθμιση και το έργο της θα αναλάβει να το συνεχίσει η επόμενη κυβέρνηση, στο υπουργείο Οικονομικών συνεχίζονται οι ζυμώσεις για τα μέτρα που πρέπει να υιοθετηθούν.

Στο τραπέζι των συζητήσεων μπαίνουν:

Φορολογία ακινήτων: εξετάζονται αλλαγές στους φόρους για εισοδήματα από ενοίκια και τον ΦΠΑ στην κατασκευή νέων οικοδομών. Προωθείται η ενοποίηση ορισμένων φόρων στην ακίνητη περιουσία, για να καθιερωθεί ένας ενιαίος φόρος που θα περιλαμβάνει τον Φόρο Ακίνητης Περιουσίας (ΦΑΠ) και το Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Δομημένων Επιφανειών το οποίο εισπράττεται σήμερα μέσω των λογαριασμών ρεύματος.

Αυτοτελής φορολόγηση: ιδιαίτερα απασχολεί η πρόταση του τεχνικού κλιμακίου του ΔΝΤ προς την κυβέρνηση για να επιβληθεί αυτοτελής φόρος 20% -και από το πρώτο ευρώ- στα εισοδήματα από ενοίκια, καταθέσεις, ομόλογα, μετοχές και αμοιβαία κεφάλαια.

Αντικειμενικές αξίες: σύμφωνα με το μνημόνιο η κυβέρνηση πρέπει μέχρι τον Ιούνιο του 2012 να έχει «ευθυγραμμίσει» τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων «προς τις τιμές της αγοράς». Ωστόσο δεν φαίνεται να προχωρά η μείωση των αντικειμενικών παρά μόνο σε ακραίες περιπτώσεις. Αντιθέτως η έρευνα θα εστιασθεί σε περιοχές όπου δικαιολογείται να υπάρξει αύξηση των φορολογητέων αξιών των ακινήτων, ίσως και πάνω από 100%. Αυτό θα συμπαρασύρει και το Ειδικό Τέλος Ηλεκτροδοτούμενων Κτισμάτων από το 2013 αλλά και άλλους 10 φόρους που επιβαρύνουν την κτήση και κατοχή ακινήτων. Ως βάση για την εξίσωση των τιμών ενδέχεται να χρησιμοποιηθεί το σύστημα παρακολούθησης των τιμών στα ακίνητα που διαθέτει η Τράπεζα της Ελλάδος.

Φόροι στις επιχειρήσεις: εξετάζεται το ενδεχόμενο μείωσης των φορολογικών συντελεστών για τα νομικά πρόσωπα. Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για τη φορολόγηση των επιχειρήσεων προβλέπει συντελεστή 15% στα διανεμόμενα κέρδη τους και 15% στα αδιανέμητα, που οδηγεί σε μείωση της μέσης φορολογικής επιβάρυνσης στο 27,5%. Επικρατέστερη θεωρείται όμως για την ώρα η ιδέα για φορολόγηση 15% (αντί 20%) στα αδιανέμητα κέρδη και 18% (αντί 25% και 15%) στα διανεμόμενα, που οδηγεί σε μέση φορολογική επιβάρυνση 30,3%.

[protothema.gr]

Η απάντηση του Γιάννη Αγγελάκα στα λεγόμενα του Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της IMAKO

Ο Γιάννης Αγγελάκας έγραψε ένα κείμενο-απάντηση στην "απολογία" του Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της IMAKO.

Το κείμενο έχει ως εξής:

"Διαβάζοντας την επιστολή απάντηση απολογία του κυρίου Πέτρου Κωστόπουλου για το κλείσιμο της ΙΜΑΚΟ  έκανα μερικες σκέψεις ψύχραιμες χωρίς ίχνος χαιρεκακίας , μερικες στιγμες μάλιστα ένοιωσα μια βαθειά θλίψη για τις στενοχώριες τις  έννοιες και τα δυσβάσταχτα βάσανα που περνά κάποιος άνθρωπος που  υπήρξε μέχρι πρότινος ο γκουρού της ανεμελιάς και της ελαφράδας για ένα μεγάλο κομμάτι της νεοελληνικής μας κοινωνίας.
Ωστόσο η έκπληξη ή η αποκορύφωση αν θέλετε της κατάθλιψης που τραγικά διαπερνά όλο το κείμενο έρχεται τη τελευταία στιγμή στο τελευταίο υστερόγραφο:
''ΥΓ.4: Πάτησα σχεδόν τα 60 αλλά επιμένω: Η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή. Θα τα ξαναπούμε…"
Δεν λέω , μπορεί και να'ναι ηρωικό να βλέπεις τον καπετάνιο να βουλιάζει με το πλοίο του, μέσα στα τοξικά απόβλητα που ο ίδιος δημιουργούσε όλα αυτά τα χρόνια, φωνασκώντας 'δεν μετανοιώνω', αλλά πείτε μου αν υπάρχει ένας στοιχειωδώς σκεπτόμενος και ευαίσθητος Έλληνας που να μη γνωρίζει έστω και εκ τω υστέρων ότι το εν λόγω απόφθεγμα υπήρξε ένα απο τα βασικά συνθήματα με τα οποία η πασοκική πανούκλα έπεσε πάνω στη παραζαλισμένη μεταπολιτευτική ελληνική κοινωνία τότε στα μέσα της δεκαετίας 80 για να αποπλανήσει και να μυήσει σχεδόν τους πάντες δεξιούς αριστερούς στις ιερές αξίες του σταρχιδισμού, του κωλαρπαξισμού, του τομαρισμού, της απενοχοποίησης του κυνηγιού του κέρδους και της εφήμερης δόξας και να μας βάλει όλους να τρέχουμε κακόγουστοι χωρίς μνήμη λαχανιασμένοι και χαζοχαρούμενοι προς τον όλεθρο. Κρίμα που 60 χρόνια ζωής δεν άφησαν ούτε ένα τόσο δα ίχνος γνώσης μέσα στην ύπαρξη του κυρίου Κωστόπουλου.
Του αφιερώνω ένα τετράστιχο που σε κάποιους θα θυμίσει κάτι:

Η ζωή είναι μεγάλη
κι αν την κάνεις καρναβάλι
Θα'ρθει η ώρα να χτυπήσεις
το ξερό σου (τ'αδειανό σου;) το κεφάλι"
[cosmo.gr]

Πλειστηριασμοί σπιτιών μέσα σε δύο μήνες!

 

Οχι μόνο «ζεστό» αλλά και γρήγορο χρήμα ζητά η Τρόικα από την κυβέρνηση και αυτή η αξίωση έφερε τα πάνω – κάτω (και) σε υποθέσεις αναγκαστικών εκτελέσεων, δηλαδή πλειστηριασμών. Ήδη, χιλιάδες κάτοχοι επίφοβων ακινήτων χάνουν το πλεονέκτημα του χρόνου (που είχαν μέχρι σήμερα) μέχρι να δουν πως μπορούν να σώσουν το ακίνητό τους. Και αυτό γιατί με νέες ρυθμίσεις, μέσα σε διάστημα δυο μηνών θα έχει κριθεί δικαστικά αν το σπίτι τους μπορεί να παραμείνει στην κατοχή τους ή θα περάσει στο χαρτοφυλάκιο της τράπεζας.

Γενικότερα, το μνημόνιο (το προηγούμενο αλλά και το νέο) δίνει έμφαση στην απλοποίηση και επιτάχυνση όλων των διαδικασιών που σχετίζονται με κατασχέσεις, διαταγές πληρωμής, εκδίκαση αγωγών και ασφαλιστικών μέτρων, εργατικών διαφορών αλλά και φορολογικών υποθέσεων.

Στο πλαίσιο αυτό, πολλές από αυτές τις διαδικασίες θα διεκπεραιώνονται από δικαστήρια με λιγότερα μέλη ή θα φύγουν τελείως από τη δικαιοδοσία των δικαστών και θα διεκπεραιώνονται με «συνοπτικές διαδικασίες» είτε από δικαστικούς υπαλλήλους, είτε από διαμεσολαβητές.

Οι αλλαγές αυτές –κάποιες υλοποιούνται κάποιες έρχονται στο μέλλον- δικαιολογούνται με το επιχείρημα της επιτάχυνσης των διαδικασιών, αλλά στη συγκεκριμένη συγκυρία της κρίσης και του όγκου των υποθέσεων για εξόφληση οφειλών, πτωχεύσεων, κατασχέσεων κ.α. ορισμένοι νομικοί επισημαίνουν ότι υπάρχουν κίνδυνοι που σχετίζονται με την «ποιότητα» των διαδικασιών και τη σωστή απονομή δικαίου.

Ειδικά για το θέμα των κατασχέσεων, υπογραμμίζουν ότι το θέμα θα έρθει στην πρώτη γραμμή μετά τη λήξη του «παγώματος» των πλειστηριασμών για πρώτη κατοικία αξίας μέχρι 200.000 ευρώ από 1/1/2013, οπότε αναμένεται ότι θα βρεθούν προς διεκπεραίωση δεκάδες χιλιάδες υποθέσεις.

Στο νομοσχέδιο για τη «δίκαιη δίκη» που κατατέθηκε για ψήφιση στη Βουλή, συμπεριλαμβάνεται διάταξη που προβλέπει τη διεξαγωγή της δίκης κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης σε δυο μήνες, ενώ πριν απαιτούνταν έως και δυο χρόνια. Με απλά λόγια, αν δηλαδή, εκδίδονταν απόφαση για πλειστηριασμό ακινήτου δανειολήπτη εκείνος μπορούσε να προσφύγει στα δικαστήρια και να ζητήσει το «πάγωμα» της όλης διαδικασίας. Μέχρι όμως η αίτησή του να φτάσει στο ακροατήριο χρειάζονταν να περάσει διάστημα δυο περίπου ετών. Μέχρι τότε το ακίνητο παρέμεινε στην κατοχή του και η τράπεζα δεν του το έπαιρνε. Με τη νέα ρύθμιση, υπολογίζεται ότι ο χρόνος θα μειωθεί μόλις μέχρι δυο μήνες.

Σε πρώτη ανάγνωση η ρύθμιση αυτή φαίνεται να λειτουργεί εις βάρος των δανειοληπτών, αφού χάνουν το πλεονέκτημα του χρόνου και μέσα εξήντα ημέρες, μπορεί να χάσουν το ακίνητό τους. Υπάρχει όμως και αντίλογος, από τους υπέρμαχους της ρύθμισης. Η αναγκαστική εκτέλεση – όπως λένε- δεν αφορά μόνο τους πλειστηριασμούς ακινήτων. Καταλαμβάνει μια μεγάλη «γκάμα» υποθέσεων όπως η απόδοση μισθωμάτων σε ιδιοκτήτες ακινήτων από μισθωτές που δεν το αποδίδουν με δόλο, ασφαλιστικές που δεν καταβάλλουν τις αποζημιώσεις σε θύματα τροχαίων, εργατικές διαφορές κ.α.

Επιπλέον, στο νομοσχέδιο για τη «δίκαιη δίκη» προβλέπεται η εκδίκαση υποθέσεων μέχρι 250.000 ευρώ από μονομελή Πρωτοδικεία με στόχο να μειωθεί ο όγκος των υποθέσεων από τα Πολυμελή. «Δηλαδή, ένας δικαστής, αντί για τρεις που προβλέπεται σήμερα, θα αποφαίνεται για ιδιωτικές διαφορές με διακύβευμα έως και 250.000 ευρώ με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την ποιότητα της δικαστικής απόφασης που θα εκδοθεί», σχολιάζουν, μεταξύ άλλων, δικηγόροι. «Πρόκειται για απατηλό επιχείρημα γιατί η απαίτηση πλέον της κοινωνίας είναι να υπάρχει εύλογος χρόνος έκδοσης αποφάσεων» αντιτείνει ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Δικαιοσύνης κ. Νικόλαος Κανελλόπουλος και προσθέτει: «Το επιχείρημα ότι εκδίδεται ποιοτική απόφαση μετά από 1,5 χρόνο δεν έχει σχέση με την πραγματικότητα. Οι δικαστές ασχολούνται με την υπόθεση τις τελευταίες ημέρες πριν την έκδοση της, αφού την έχουν αφήσει για όλο το προηγούμενο διάστημα στο … χρονοντούλαπο».

Οι αλλαγές στις πολιτικές δίκες δεν σταματούν όμως εδώ. Απο την ανάγνωση του νέου μνημονίου διαφαίνεται ξεκάθαρα ότι η τρόικα κατεβάζει «πλατφόρμα» μελλοντικών απαιτήσεων για αλλαγές που ξεκινούν από την εκτέλεση της προσημείωσης υποθήκης από δικαστικούς υπαλλήλους και όχι πια από δικαστές, και φτάνουν μέχρι και την τροποποίηση του περιβόητου άρθρου «99» ώστε αυτό να μην αποτελεί πλέον «καταφύγιο» για όσους χρωστούν στο δημόσιο.

Χαρακτηριστικό της επιμονής της τρόικα για αλλαγές στο καθεστώς των οικονομικών ιδιωτικών διαφορών, είναι ότι τα μέλη της ζητούν αναλυτικά στοιχεία από το υπουργείο Δικαιοσύνης για το πόσες αγωγές για πλειστηριασμούς κατατίθενται, πόσες δικαστικές αποφάσεις εκδίδονται και πόσα τελικά χρήματα εισπράττονται, προκειμένου να «μετρήσουν» - όπως λένε- την αποτελεσματικότητα της ελληνικής δικαιοσύνης. Κάτι τέτοιο όμως ίσως να μην είναι εφικτό δεδομένου ότι το όλο θέμα εκφεύγει των αρμοδιοτήτων του υπουργείου Δικαιοσύνης καθώς το κεφάλαιο της εκτέλεσης των δικαστικών αποφάσεων ανήκει στους υποθηκοφύλακες, τους συμβολαιογράφους, κ.ά.

Διαρκής επιτροπή με μέλη  (και) ευρωπαίους ειδικούς
Η Τρόικα ζητεί τη σύσταση διαρκούς ομάδας εργασίας με μέλη Ελληνες αλλά και ευρωπαίους ειδικούς, που θα μελετήσει συνολικά το θέμα της πολιτικής δίκης και θα καταθέσει προτάσεις με βάση τα ευρωπαϊκά πρότυπα λειτουργίας των πολιτικών δικαστηρίων. Μάλιστα, η τροπολογία που προβλέπει την ίδρυση της συγκεκριμένης ομάδας, κατατέθηκε ήδη στο νομοσχέδιο για τη δίκαιη δίκη. Το πεδίο που θα κινηθεί η ομάδα αφορά:

Το ζήτημα της προσημείωσης υποθήκης, η οποία έχει ήδη μεταφερθεί από τα Πρωτοδικεία στα Ειρηνοδικεία. Σε αρκετές χώρες του εξωτερικού η προσημείωση γίνεται από δικαστικούς υπαλλήλους και η απαίτηση των δανειστών, χωρίς σε αυτή τη φάση να είναι δεσμευτική, είναι να εφαρμοστεί το μοντέλο αυτό και στην χώρα μας.

Το ζήτημα της εξωδικαστικής – εναλλακτικής επίλυσης διαφορών: Υπάρχει μεγάλη επιμονή στο θέμα με τα μέλη της τρόικα να εκτιμούν ότι έτσι θα αποσυμφορήσουν τα δικαστήρια. Δηλαδή, ζητούν να θεσμοθετηθεί ακόμη περισσότερο η εξωδικαστική επίλυση κάποιων υποθέσεων, αξιώνοντας μάλιστα να ανοίξει και το επάγγελμα του διαμεσολαβητή και εκτός των δικηγόρων να μπορούν να ασκούν τέτοια καθήκοντα, μηχανικοί, οικονομολόγοι εμπειρογνώμονες κ.ά. Ο διαμεσολαβητής αναλαμβάνει ιδιωτικές διαφορές εφόσον και τα δυο μέρη το επιθυμούν και επιχειρεί να τις διευθετήσει εκτός δικαστηρίων.

Το ζήτημα των «αδρανών» δικαστικών υποθέσεων. Ζητείται η διαγραφή υποθέσεων στα πολιτικά δικαστήρια, οι οποίες αναβάλλονται ή ματαιώνονται συνεχώς. Δηλαδή, θα αναζητηθεί κάποια φόρμουλα ώστε αγωγές που «σέρνονται» για χρόνια στα δικαστήρια να διαγράφονται με δικαίωμα όμως των δυο πλευρών να τις επαναφέρουν μέσα σε ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

«Άρθρο 99»

Ακόμη, οι πληροφορίες αναφέρουν πως η τρόικα ζητεί να ληφθούν νομοθετικές πρωτοβουλίες έτσι ώστε το περιβόητο άρθρο «99» του πτωχευτικού κώδικα να μην αποτελεί «τροχοπέδη» είσπραξης οφειλών από εργοδότες που έχουν οικονομικές εκκρεμότητες με την εφορία και το ελληνικό δημόσιο. Προς το παρόν δεν έχει πέσει στο τραπέζι κάποια συγκεκριμένη πρόταση αλλά η κατεύθυνση που θα κινηθούν οι τυχόν αλλαγές στο μέλλον είναι αυτή. Να σταματήσει δηλαδή να παρέχει το «99» ασυλία σε όσους χρωστούν στο κράτος.

Φόβοι για τις φοροδίκες

Εν τω μεταξύ, φόβοι για την επίτευξη του στόχου της ταχείας εκκαθάρισης των φορολογικών υποθέσεων που εκκρεμούν στα διοικητικά δικαστήρια εξαιτίας της αποχής των δικηγόρων (έως τις 29 Φεβρουαρίου) εκφράζονται πλέον ανοιχτά από την κυβέρνηση η οποία βλέπει να ανοίγεται μπροστά της ένα ακόμη «μέτωπο» αυτό των δικαστών που εκφράζουν τις πρώτες αντιδράσεις τους εν όψει των νέων περικοπών στις αποδοχές τους.

Το υπουργείο Δικαιοσύνης έχει δεσμευτεί απέναντι στην Τρόικα ότι οι 160.000 υποθέσεις φορολογικού και τελωνειακού χαρακτήρα που εκκρεμούν σήμερα θα έχουν εκκαθαριστεί μέχρι το τέλος Ιουνίου του 2013. Μάλιστα, φιλοδοξεί ότι σε ορισμένα περιφερειακά Διοικητικά Εφετεία, όπως της Πάτρας ή της Κομοτηνής, η εκκρεμότητα να λήξει μέσα στο 2012.[protothema]

Η «χρεοκοπημένη» Αργεντινή είναι ο καθρέφτης της σημερινής Ελλάδας

Δείτε  ΕΔΩ  τη συνέντευξη με τον οικονομολόγο Λεωνίδα Βατικιώτη η οποία έγινε μετά την ψήφιση του πρώτου μνημονίου και πριν κατατεθεί στη Βουλή το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα.

Ο Λ. Βατικιώτης είχε ταξιδέψει στην Αργεντινή και ήταν αυτόπτης μάρτυρας του «προγράμματος» που επέβαλε το ΔΝΤ στη χώρα. Οι ομοιότητες με την σημερινή κρίση στην Ελλάδα είναι σοκαριστικές. Δείτε την ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στο koutipandoras.gr

Τι αλλάζει στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα

• 
  Τι αλλάζει στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα

Αλλαγές στο άρθρο 99 του Πτωχευτικού Κώδικα επεξεργάζεται η ελληνική κυβέρνηση, με στόχο τη βιωσιμότητα των επιχειρήσεων και τη διασφάλιση των θέσεων εργασίας.

Όπως ξεκαθάρισε ο υπουργός Δικαιοσύνης, Μ. Παπαϊωάννου, η μέχρι σήμερα εφαρμογή του είχε οδηγήσει σε καταστρατηγήσεις, σε υπεκφυγές εκπλήρωσης υποχρεώσεων και σε αποφυγή ποινικών ευθυνών.
Μάλιστα, ανέφερε ως παράδειγμα, ότι το 2005 είχαν κατατεθεί μόνο πέντε ως επτά σχετικές αιτήσεις, ενώ το 2011 ξεπέρασαν τις 2.000.
Όπως υπογράμμισε ο υπουργός, με το νομοσχέδιο για τις εμπορικές εταιρείες, προβλέπεται για πρώτη φορά, ότι εταιρεία που πτωχεύει δεν θα οδηγείται υποχρεωτικά σε λύση, όπως συμβαίνει σήμερα.
Ακόμη, αναφερόμενος στις μειώσεις μισθών στα ειδικά μισθολόγια, στα οποία περιλαμβάνονται και οι δικαστές, είπε ότι "δεν σημαίνει ότι όποιοι έχουν ειδική μισθολογική μεταχείριση, όπως εμείς οι βουλευτές, δεν πρέπει να έχουν περικοπές και μειώσεις".
Σχολιάζοντας τη συμφωνία στο Eurogroup για τη μείωση του χρέους, ανέφερε ότι η χώρα τα επόμενα τρία χρόνια δεν θα ζει κάτω από το φάσμα της χρεοκοπίας και αυτός ο ειδικός λογαριασμός είναι εγγύηση και όχι εξάρτηση.

Δέκα τεχνικές για τη χειραγώγηση της κοινής γνώμης

του Νόαμ Τσόμσκι | 

Διαβάζοντας αυτό το κείμενο αντιλαμβάνεται εύκολα ο καθένας ότι τίποτα από όσα συμβαίνουν σήμερα δεν έγινε τυχαία. Και στις δέκα τεχνικές θα αναγνωρίσει κανείς τη δική του καθημερινότητα, τη δική του πραγματικότητα τα τελευταία χρόνια της ευημερίας μας. Δικαίως συμπεραίνει κανείς ότι όλα εξελίχθηκαν όπως ακριβώς τα είχαν σχεδιάσει. Όλες οι τεχνικές εφαρμόστηκαν πάνω μας και σήμερα πια μπορούμε να πούμε ότι αποδειχθήκαμε τα ιδανικά πειραματόζωα!

1. Η τεχνική της διασκέδασης

Πρωταρχικό στοιχείο του κοινωνικού ελέγχου, η τεχνική της διασκέδασης συνίσταται στη στροφή της προσοχής του κοινού από τα σημαντικά προβλήματα και από τις μεταλλαγές που αποφασίστηκαν από τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ, με ένα αδιάκοπο καταιγισμό διασκεδαστικών και ασήμαντων λεπτομερειών. Η τεχνική της διασκέδασης είναι επίσης απαραίτητη για να αποτραπεί το κοινό από το να ενδιαφερθεί για ουσιαστικές πληροφορίες στους τομείς της επιστήμης, της οικονομίας, της Ψυχολογίας, της Νευροβιολογίας και της Κυβερνητικής. «Κρατήστε αποπροσανατολισμένη την προσοχή του κοινού, μακριά από τα αληθινά κοινωνικά προβλήματα, αιχμαλωτισμένη σε θέματα χωρίς καμιά πραγματική σημασία. Κρατήστε το κοινό απασχολημένο, απασχολημένο, απασχολημένο, χωρίς χρόνο για να σκέφτεται· να επιστρέφει κανονικά στη φάρμα με τα άλλα ζώα». Απόσπασμα από το Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους.

2. Η τεχνική της δημιουργίας προβλημάτων, και στη συνέχεια παροχής των λύσεων

Αυτή η τεχνική ονομάζεται επίσης «πρόβλημα-αντίδραση-λύση». Πρώτα δημιουργείτε ένα πρόβλημα, μια «έκτακτη κατάσταση» για την οποία μπορείτε να προβλέψετε ότι θα προκαλέσει μια συγκεκριμένη αντίδραση του κοινού, ώστε το ίδιο να ζητήσει εκείνα τα μέτρα που εύχεστε να το κάνετε να αποδεχτεί. Για παράδειγμα: αφήστε να κλιμακωθεί η αστική βία, ή οργανώστε αιματηρές συμπλοκές, ώστε το κοινό να ζητήσει τη λήψη μέτρων ασφαλείας που θα περιορίζουν τις ελευθερίες του. Ή, ακόμη: δημιουργήστε μια οικονομική κρίση για να κάνετε το κοινό να δεχτεί ως αναγκαίο κακό τον περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων και την αποδόμηση των δημοσίων υπηρεσιών.

3. Η τεχνική της υποβάθμισης

Για να κάνει κάποιος αποδεκτό ένα απαράδεκτο μέτρο, αρκεί να το εφαρμόσει σταδιακά κατά «φθίνουσα κλίμακα» για μια διάρκεια 10 ετών. Μ’ αυτόν τον τρόπο επιβλήθηκαν ριζικά νέες κοινωνικο-οικονομικές συνθήκες (νεοφιλελευθερισμός) στις δεκαετίες του 1980 και 1990. Μαζική ανεργία, αβεβαιότητα, «ευελιξία», μετακινήσεις, μισθοί που δεν διασφαλίζουν πια ένα αξιοπρεπές εισόδημα· τόσες αλλαγές, που θα είχαν προκαλέσει επανάσταση, αν είχαν εφαρμοστεί αιφνιδίως και βίαια.

4. Η στρατηγική της αναβολής

Ένας άλλος τρόπος για να γίνει αποδεκτή μια αντιλαϊκή απόφαση είναι να την παρουσιάσετε ως «οδυνηρή αλλά αναγκαία», αποσπώντας την συναίνεση του κοινού στο παρόν, για την εφαρμογή της στο μέλλον. Είναι πάντοτε πιο εύκολο να αποδεχτεί κάποιος αντί μιας άμεσης θυσίας μια μελλοντική. Πρώτ’απ’όλα, επειδή η προσπάθεια δεν πρέπει να καταβληθεί άμεσα. Στη συνέχεια, επειδή το κοινό έχει πάντα την τάση να ελπίζει αφελώς ότι «όλα θα πάνε καλύτερα αύριο» και ότι μπορεί, εντέλει, να αποφύγει τη θυσία που του ζήτησαν. Τέλος, μια τέτοια τεχνική αφήνει στο κοινό ένα κάποιο χρονικό διάστημα, ώστε να συνηθίσει στην ιδέα της αλλαγής, και να την αποδεχτεί μοιρολατρικά, όταν κριθεί ότι έφθασε το πλήρωμα του χρόνου για την τέλεσή της.

5. Η στρατηγική του να απευθύνεσαι στο κοινό σαν να είναι μωρά παιδιά

Η πλειονότητα των διαφημίσεων που απευθύντονται στο ευρύ κοινό χρησιμοποιούν έναν αφηγηματικό λόγο, επιχειρήματα, πρόσωπα και έναν τόνο ιδιαιτέρως παιδικό, εξουθενωτικά παιδιάστικο, σαν να ήταν ο θεατής ένα πολύ μικρ ό παιδί ή σαν να ήταν διανοητικώς ανάπηρος. Όσο μεγαλύτερη προσπάθεια καταβάλλεται να εξαπατηθεί ο θεατής, τόσο πιο παιδιάστικος τόνος υιοθετείται από τον διαφημιστή. Γιατί; «Αν [ο διαφημιστής] απευθυνθεί σε κάποιον σαν να ήταν παιδί δώδεκα ετών, τότε είναι πολύ πιθανόν να εισπράξει, εξαιτίας του έμμεσου και υπαινικτικού τόνου, μιαν απάντηση ή μιαν αντίδραση τόσο απογυμνωμένη από κριτική σκέψη, όσο η απάντηση ενός δωδεκάχρονου παιδιού». Απόσπασμα από το «Όπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους»

6. Η τεχνική του να απευθύνεστε στο συναίσθημα μάλλον παρά στη λογική

Η επίκληση στο συναίσθημα είναι μια κλασική τεχνική για να βραχυκυκλωθεί η ορθολογιστική ανάλυση, επομένως η κριτική αντίληψη των ατόμων. Επιπλέον, η χρησιμοποίηση του φάσματος των αισθημάτων επιτρέπει να ανοίξετε τη θύρα του ασυνείδητου για να εμφυτεύσετε ιδέες, επιθυμίες, φόβους, παρορμήσεις ή συμπεριφορές...

7. Η τεχνική του να κρατάτε το κοινό σε άγνοια και ανοησία

Συνίσταται στο να κάνετε το κοινό να είναι ανίκανο να αντιληφθεί τις τεχνολογίες και τις μεθοδολογίες που χρησιμοποιείτε για την υποδούλωσή του. «Η ποιότητα της εκπαίδευσης που παρέχεται στις κατώτερες κοινωνικές τάξεις πρέπει να είναι πιο φτωχή, ώστε η τάφρος της άγνοιας που χωρίζει τις κατώτερες τάξεις από τις ανώτερες τάξεις να μη γίνεται αντιληπτή από τις κατώτερες». Απόσπασμα από το «Ὀπλα με σιγαστήρα για ήσυχους πολέμους».

8. Η τεχνική του να ενθαρρύνεις το κοινό να αρέσκεται στη μετριότητα

Συνίσταται στο να παρακινείς το κοινό να βρίσκει «cool» ό,τι είναι ανόητο, φτηνιάρικο και ακαλλιέργητο.

9. Η τεχνική του να αντικαθιστάς την εξέγερση με την ενοχή

Συνίσταται στο να κάνεις ένα άτομο να πιστεύει ότι είναι το μόνο υπεύθυνο για την συμφορά του, εξαιτίας της διανοητικής ανεπάρκειάς του, της ανεπάρκειας των ικανοτήτων του ή των προσπαθειών του. Έτσι, αντί να εξεγείρεται εναντίον του οικονομικού συστήματος, απαξιώνει τον ίδιο τον εαυτό του και αυτο-ενοχοποιείται, κατάσταση που περιέχει τα σπέρματα της νευρικής κατάπτωσης, η οποία έχει μεταξύ άλλων και το αποτέλεσμα της αποχής από οποιασδήποτε δράση. Και χωρίς τη δράση, γλιτώνετε την επανάσταση!..

10. Η τεχνική του να γνωρίζεις τα άτομα καλύτερα από όσο γνωρίζουν τα ίδια τον εαυτό τους

Στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα ετών, η κατακλυσμιαία πρόοδος της επιστήμης άνοιξε μια ολοένα και πιο βαθειά τάφρο ανάμεσα στις γνώσει του ευρέως κοινού και στις γνώσεις που κατέχουν και χρησιμοποιούν οι ιθύνουσες ελίτ. Χάρη στη Βιολογία, τη Νευροβιολογία και την εφαρμοσμένη ψυχολογία, το «σύστημα» έφτασε σε μια εξελιγμένη γνώση του ανθρώπινου όντος, και από την άποψη της φυσιολογίας και από την άποψη της ψυχολογίας. Το σύστημα έφτασε να γνωρίζει τον μέσο άνθρωπο καλύτερα απ’ όσο γνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του. Αυτό σημαίνει ότι στην πλειονότητα των περιπτώσεων, το σύστημα ασκεί έναν πολύ πιο αυξημένο έλεγχο και επιβάλλεται με μια μεγαλύτερη ισχύ επάνω στα άτομα απ’ όσο τα άτομα στον ίδιο τον εαυτό τους.[pressinaction.gr]

Ολομέλεια Προέδρων Δ.Σ.: «Σχεδιάζεται ο αφανισμός του δικηγορικού λειτουργήματος»

Η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας αφενός αποφάσισε την παράταση της αποχής του σώματος έως και την 29η Φεβρουαρίου 2012 αφετέρου εξέδωσε ψήφισμα – καταγγελία της υφιστάμενης κατάστασης

Η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων της χώρας αφενός αποφάσισε την παράταση της αποχής του σώματος έως και την 29η Φεβρουαρίου 2012 αφετέρου εξέδωσε ένα ψήφισμα – καταγγελία της υφιστάμενης κατάστασης και των επιλογών του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Χαρακτηριστικά τονίζεται: «Είναι πλέον προφανές ότι το διακύβευμα δεν έγκειται στη διαφύλαξη κλαδικών συμφερόντων. Ο λόγος που αρθρώνουμε είναι βαθιά θεσμικός. Ίσως αυτή είναι και η αιτία για την οποία σχεδιάζεται - από γνωστούς κύκλους εξωθεσμικών παραγόντων και μεγάλων συμφερόντων - ο αφανισμός του δικηγορικού λειτουργήματος και η χειραγώγηση, ή ακόμα και διάλυση, των Δικηγορικών Συλλόγων.»

Ακολουθεί αναλυτικά το πλήρες κείμενο του Ψηφίσματος:

«Έπειτα από τις πρόσφατες εξελίξεις σε πολιτικό και κοινωνικό επίπεδο, οι οποίες συγκλόνισαν την Ελληνική κοινωνία, η Ολομέλεια των Προέδρων των Δικηγορικών Συλλόγων Ελλάδος κατά τη σημερινή συνεδρίασή της στην Αθήνα προέβη σε αποτίμηση της διαμορφωθείσας κατάστασης και κατέληξε στο εξής κείμενο ψηφίσματος.

Ο Δικηγορικός κόσμος της χώρας έχει - εκ του θεσμικού του ρόλου - δικαίωμα να παρεμβαίνει σε κάθε ζήτημα μείζονος κοινωνικού ενδιαφέροντος. Πιστός στην ιστορία που έχει διαχρονικά διαγράψει ο κλάδος αναφορικά με την προάσπιση των ατομικών δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών, δεν μπορεί να παραμένει απαθής έναντι στη διαρκώς επιχειρούμενη αποδόμηση κάθε έννοιας κράτους δικαίου και στην εν τοις πράγμασι απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών.

Στο πλαίσιο αυτό:

-- Εκφράζουμε την έντονη θεσμική μας ανησυχία για το γεγονός ότι η χώρα μας, γενέτειρα των δημοκρατικών παραδόσεων, μετατρέπεται βαθμιαία σε μία χώρα στην οποία οι αρχές του κοινωνικού κράτους και του κράτους δικαίου (οι οποίες αποτυπώνονται και κατοχυρώνονται στο Σύνταγμα, στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα του ΟΗΕ), παραμερίζονται επιδεικτικά και όλως ανερυθρίαστα υπό την πίεση των επιταγών της διαβόητης «τρόικα», η βούληση της οποίας τείνει πλέον να καταστεί ένα είδος «παρασυντάγματος» υπέρτατης τυπικής ισχύος, κατά πλήρη καταστρατήγηση κάθε έννοιας εθνικής κυριαρχίας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το σχέδιο νόμου που προωθεί προς ψήφιση στη Βουλή το Υπουργείο Δικαιοσύνης και φέρει τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Για τη Δίκαιη Δίκη και την εύλογη διάρκεια αυτής»: Ένα υπαρκτό πρόβλημα, αυτό της καθυστέρησης στην απονομή της Δικαιοσύνης, για τη διόγκωση του οποίου η Πολιτεία φέρει την αποκλειστική ευθύνη λόγω της πολυετούς της αδράνειας, χρησιμοποιείται ως πρόσχημα για την επιβολή ρυθμίσεων που καταλήγουν να φαλκιδεύουν το δικαίωμα δικαστικής προστασίας των πολιτών, δυσχεραίνοντας την άσκησή του μέσω της θέσπισης αυξημένων παραβόλων και άλλων μέτρων, που αποσκοπούν στην εξυπηρέτηση εισπρακτικών και μόνο στόχων.

-- Καταγγέλλουμε την εν τοις πράγμασι παρατηρούμενη πλήρη σχεδόν υποταγή του πολιτικού συστήματος της χώρας σε μία νέας μορφής κατοχή, υπό τη συνεχή θέση εκβιαστικών διλημμάτων εκ μέρους των δανειστών μας, που κατατείνουν στη δημιουργία ενός κλίματος εκφοβισμού των πολιτών, κλονίζοντας την κοινωνική συνοχή.

-- Αποκρούουμε τις κοινωνικές εντάσεις και την πρόκληση επεισοδίων, οι οποίες επιτείνουν το δυσμενές κλίμα και συντελούν στον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα πραγματικά προβλήματα.

-- Σημειώνουμε τον έντονο νομικό προβληματισμό μας για την εσχάτως επιχειρούμενη απαξίωση των δημοκρατικών θεσμών και την προσπάθεια παραμερισμού της δυνατότητας του κυρίαρχου λαού να εκφράσει τη βούλησή του μέσω εκλογών, κατάσταση που ισοδυναμεί με επίταση της δυσαρμονίας προς τη λαϊκή βούληση.

-- Διακηρύσσουμε τη συμπαράστασή μας προς το μέσο συμπολίτη μας, που πλήττεται διαρκώς από μέτρα «μνημονιακής» σύλληψης, τα οποία καταργούν δικαιώματα και κατακτήσεις ετών και απομειώνουν εισοδήματα, αποδιοργανώνοντας έτσι πλήρως τον κοινωνικό ιστό και αδιαφορώντας για την οικονομική εξαθλίωση που συνεπάγονται.

Είναι πλέον προφανές ότι το διακύβευμα δεν έγκειται στη διαφύλαξη κλαδικών συμφερόντων. Ο λόγος που αρθρώνουμε είναι βαθιά θεσμικός. Ίσως αυτή είναι και η αιτία για την οποία σχεδιάζεται - από γνωστούς κύκλους εξωθεσμικών παραγόντων και μεγάλων συμφερόντων - ο αφανισμός του δικηγορικού λειτουργήματος και η χειραγώγηση, ή ακόμα και διάλυση, των Δικηγορικών Συλλόγων.»

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

ΓΙΑΝΝΗΣ Δ. ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ

Αυτό θα το διαβάσετε;

Photo: Brintam

 

 

του Γιάνη Βαρουφάκη

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
2. δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
3. δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Τότε κάποιοι είχαμε πει ότι αυτό το τρίπτυχο αποτελούσε επικίνδυνη φαντασίωση. Καθώς οι όροι για να πάρουμε το δάνειο εγγυόντουσαν την υφεσιακή δίνη στην οποία θα εισερχόταν η χώρα, τα πλεονάσματα του (3) δεν θα παράγονταν, το σημείο (1) δεν θα το αποφεύγαμε έτσι κι αλλιώς, και, για αυτό τον λόγο, θα επιστρέφαμε θέλοντας και μη στο (2), στην σημερινή κατάσταση που το κράτος, αφού χρεώθηκε με την μερίδα του λέοντος του δανείου-μαμμούθ των €110 δις και πάλι αδυνατεί να καλύπτει τα έσοδά του.
Από αυτές εδώ τις σελίδες, τον Απρίλη του 2010, σε άρθρο με τίτλο «Το πρώτο τάνγκο στην ευρωζώνη» είχα γράψει τα εξής:
«[Ο] φόβος μου είναι ότι οδεύουμε στον δρόμο που χάραξε η Αργεντινή του 2002. Κάθε μέρα που περνά τα δάνεια που παίρνουμε… μου θυμίζουν τα δάνεια του ΔΝΤ προς την Αργεντινή της περιόδου 1998-2002: Δάνεια που μας κρατούν εντός του ευρώ προσωρινά αλλά τα οποία κάποια στιγμή δεν θα μπορέσουμε να αποπληρώσουμε. Και τότε; Το 2002 η χώρα του τάνγκο (ας με συγχωρήσουν οι φίλοι Ουρουγουανοί που το διεκδικούν) προέβη και σε στάση πληρωμών αλλά και σε απώλεια ενός (ουσιαστικά) κοινού νομίσματος δολαρίου-πέσος με τέσσερα χρόνια και 50 δις δολάρια μεγαλύτερη καθυστέρηση από όσο έπρεπε. Το 2012 τι επιφυλάσσει σε εμάς; Νομίζω ότι μας επιφυλάσσει ένα εκ των ακόλουθων δύο σεναρίων:
(1) Στάση πληρωμών που όμως θα έχει πολύ μεγαλύτερο κόστος λόγω ενός απίστευτα αναποτελεσματικού δανεισμού δεκάδων δις ευρώ του οποίου η μόνη λογική εν τέλει είναι η καθυστέρηση της στάσης πληρωμών ώστε να διασωθούν οι Γερμανικές τράπεζες που θα χρησιμοποιήσουν τον χρόνο που εμείς "αγοράζουμε" (δανειζόμενοι) εκ μέρους τους ώστε να προλάβουν να πουλήσουν τα ομόλογά μας.
(2) Την συνειδητοποίηση εκ μέρους της Γερμανίας ότι, αν θέλουν να κρατήσουν το ευρώ ως έχει, δηλαδή να αποτρέψουν αλυσιδωτές κρίσεις τύπου Αργεντινής εντός της ευρωζώνης, θα πρέπει επί τέλους να κατανοήσουν ότι μία πραγματική οικονομική ενοποίηση, ιδίως μετά από μια παγκόσμια οικονομική κρίση τύπου 1929 ή 2008, απαιτεί ανακύκλωση των πλεονασμάτων - δηλαδή, πολιτική και δημοσιονομική ενοποίηση.
Αν κρίνουμε από τις έως τώρα συμπεριφορές των βορείων εταίρων μας, οδεύουμε ολοταχώς προς το πρώτο σενάριο.»
Κάπως έτσι έχουν εξελιχθεί τα πράγματα. Η Γερμανία έχει βρεθεί σε αδιέξοδο που η ίδια δημιούργησε στον εαυτό της, επικουρούμενη βέβαια από τους δικούς μας φωστήρες, που δεν μπόρεσαν να διανοηθούν μια στάση πληρωμών (τότε που το ΑΕΠ μας ήταν 15% μεγαλύτερο απ’ ότι σήμερα και τα χρέη μας 20% μικρότερα). Η καλύτερη αφήγηση της οικονομικής αποτυχίας και πολιτικής αστοχίας του πρώτου Μνημονίου της χώρας μας δόθηκε από τον Keynes το… 1920. Τότε ήταν που είχε γράψει τις ακόλουθες αράδες:
"... η ανειλικρινής αποδοχή... όρων που ήταν αδύνατον να τηρηθούν..., και τους οποίους δεν είχε σκοπό να τηρήσει, καθιστά την {Ελλάδα} το ίδιο ένοχη με {τους ευρωπαίους εταίρους } οι οποίοι επέβαλαν όρους που δεν είχαν το δικαίωμα να επιβάλουν." (*)
Προφανώς τα παραπάνω δεν είναι ακριβώς τα λόγια του Keynes. Είναι όμως πολύ κοντά. Το μόνο που άλλαξα ήταν εκεί που εκείνος έγραφε {Γερμανία} εγώ έγραψα {Ελλάδα} και αντί για {τους Συμμάχους} που ανέφερε εκείνος, αντικατέστησα τις λέξεις { τους ευρωπαίους εταίρους }. Η ουσία όμως είναι ακριβώς η ίδια: Οι ισχυροί προσέφεραν μια συμφωνία στους αδύναμους υπό όρους που ούτε οι μεν είχαν δικαίωμα να επιβάλουν ούτε οι δε να αποδεχθούν. Συνένοχοι σε μια τέτοια λογικά ατέρμονη συμφωνία, οι ηγέτες μας, Έλληνες και Γερμανοί, έσπρωξαν και τις δύο χώρες μας βαθύτερα στην Κρίση του Ευρώ. Πρόκειται για μια πρωτοφανή πολιτική αποτυχία στα χρονικά της παγκόσμιας ιστορίας (για πληρέστερη παρουσίαση της αποτυχίας αυτής δείτε αυτό το πρόσφατο άρθρο στην ιστοσελίδα του CNN).
Θα μου πείτε, περασμένα-ξεχασμένα. Μακάρι. Να όμως που το ένα λάθος οδηγεί κατ’ ευθείαν στο επόμενο. Σήμερα, αρχές 2012, παρά το γεγονός ότι έχουμε όλα τα στοιχεία, και όλη την εμπειρική γνώση, που χρειαζόμαστε για να κατανοήσουμε πως η λογική του Μνημονίου (που περιστρέφεται γύρω από τον άξονα «νέα δάνεια– βαθύτερη λιτότητα») καταποντίστηκε, έχουμε μια κυβέρνηση (εθνικής ενότητας μάλιστα) που έχει στόχο ένα νέο Μνημόνιο.
Μήπως το νέο Μνημόνιο έχει μάθει από τα παθήματα του προηγούμενου; Σε καμία περίπτωση. Η συνταγή είναι η ίδια: Άλλες δεκάδες δις με στόχο την αποπληρωμή προηγούμενων δανείων, υπό τον όρο ακόμα μεγαλύτερης αφαίμαξης της ενεργούς ζήτησης της ελληνικής οικονομίας, και με την κούφια «υπόσχεση» για ανάπτυξη μέσω διαρθρωτικών αλλαγών και ενός στρεβλού, διεφθαρμένου και αναποτελεσματικού ΕΣΠΑ.
Μήπως υπάρχουν νέα επιχειρήματα για να αποδεχθούμε την νέα Μνημονιακή συμφωνία; Ας δούμε ποια επιχειρήματα ακούγονται υπέρ της υπογραφής της: Χωρίς αυτήν, μας λένε,

1. το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαστεί σε στάση πληρωμών τον Μάρτιο η οποία θα μας θέσει εκτός του ευρώ

Αυτό είναι! Το εξής ένα επιχείρημα! Δεν υπάρχει άλλο. Προσέξτε πως τα (2) και (3) που είχαμε στην περίπτωση του πρώτου Μνημονίου δεν υπάρχουν πια. Μας τελείωσαν. Κανείς δεν τολμά πλέον να μιλά για μισθούς και για συντάξεις καθώς η γερμανική πλευρά το έχει ξεκαθαρίσει: ό,τι πάρει το ελληνικό κράτος από τούδε και στο εξής θα πρέπει να το χρησιμοποιεί για να αποπληρώνει τους τραπεζίτες, το ΔΝΤ, την ΕΕ και την ΕΚΤ. Τελεία και παύλα. Άρα, η νέα δανειακή συμφωνία προβλέπει δάνεια για την αποπληρωμή δανείων. Μήπως όμως έτσι δοθεί η ευκαιρία στο ελληνικό κράτος να αρχίσει κάποια στιγμή να αποπληρώνει να χρέη του και να ξαναγίνει αξιόπιστο;
Μήπως ισχύει το μέρος (3), βλ. στη αρχή του άρθρου, της λογικής του αρχικού Μνημονίου; Σε καμία των περιπτώσεων! Επ’ ουδενί! Γιατί είμαι τόσο κάθετος; Επειδή αυτό μας λέει ακόμα και το ΔΝΤ. Τι λέει δηλαδή; Ότι για να τιθασευτεί το ελληνικό χρέος, και να μπει η Ελλάδα στην τροχιά της αποπληρωμής των χρεών της, θα πρέπει να ισχύσουν ταυτόχρονα οι εξής προϋποθέσεις: (α) Η οικονομία μας να μπει σε ρυθμούς μεγέθυνσης της τάξης του 2% από το πρώτο εξάμηνο του 2012, (β) ο πληθωρισμός να μην ξεπερνά το 2%, (γ) να πετύχει 100% το κούρεμα (το κατ’ ευφημισμόν γνωστό και ως PSI) και (δ) να εισπράξει το δημόσιο €50 δις από ιδιωτικοποιήσεις. Σε μια οικονομία που αντί να μεγεθύνεται φθίνει με ρυθμό -7%, με το κούρεμα να αποδίδει πολύ λιγότερα στην πράξη από αυτά που θα ανακοινωθούν, με τις ιδιωτικοποιήσεις να αδυνατούν να αποδώσουν όταν οι αξίες όλων των περιουσιακών στοιχείων καταρρέουν, κλπ., τα παραπάνω αποτελούν σενάριο νοσηρής και κακόβουλης φαντασίας.
Οπότε, λοιπόν, μένουμε με το εξής ένα επιχείρημα: Να υπογράψουμε την συμφωνία γιατί αλλιώς θα βρεθούμε εκτός ευρώ. Πόσο όμως στέκει αυτή η απειλή; Έστω ότι έρχεται η 20η Μαρτίου, η μέρα που το δημόσιο πρέπει να καταβάλει €14 δις στους δανειστές του, και η κυβέρνηση ανακοινώνει πως η πληρωμή αυτή αναβάλλεται μέχρι νεοτέρας, έως ότου η Ευρωπαϊκή Ένωση μας παρουσιάσει ένα Σχέδιο Λύσης το οποίο, αντίθετα με τον τραγέλαφο της 27ης Οκτωβρίου, να έχει έστω και μια μικρή ελπίδα να βάλει την χώρα (αλλά και την υπόλοιπη ευρωζώνη, ιδίως την περιφέρεια) σε τροχιά επιστροφής από την κόλαση. Τι θα γίνει τότε; Θα μας διώξουν από το ευρώ;
Κατ’ αρχάς, δεν μπορούν να το κάνουν μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες. Π.χ. ακόμα και να ψηφίσουν οι υπόλοιποι 17 του eurogroup υπέρ της αποπομπής της Ελλάδας, η απόφαση αυτή δεν έχει καμία νομική ή ουσιαστική σημασία. Το μόνο που μπορεί να γίνει είναι η ΕΚΤ να δηλώσει πως δεν δέχεται πλέον ομόλογα του ελληνικού δημοσίου, και του ελληνικού δικαίου, ως εχέγγυα για την χρηματοδότηση των ελληνικών τραπεζών. Κάτι τέτοιο θα δημιουργούσε ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, με σημαντική πιθανότητα να αναγκαστούν να θέτουν όριο αναλήψεων στους αποταμιευτές τους. Μια τέτοια εξέλιξη, λένε πολλοί, θα ανάγκαζε την ελληνική κυβέρνηση να εγκαταλείψει το ευρώ, τυπώνοντας ξανά δραχμές ώστε να τροφοδοτούνται οι τράπεζες. Θα μου επιτρέψετε να πω ότι πρόκειται και άλλο ένα κενό περιεχομένου επιχείρημα. Τέσσερεις είναι οι λόγοι που δεν στέκει:
Πρώτον, μια τέτοια επιθετική κίνηση της ΕΚΤ θα είχε μεγαλύτερο κόστος για εκείνη, και την Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας, από ότι για την (ήδη ρημαγμένη) ελληνική οικονομία. Από τότε που ξεκίνησε η Κρίση, η φυγή κεφαλαίων από την περιφέρεια προς την Γερμανία και την Ολλανδία έχουν δημιουργήσει (εντός του συστήματος της ΕΚΤ) χρέη των Κεντρικών Τραπεζών της Περιφέρειας προς τις Κεντρικές Τράπεζες των χωρών του πυρήνα της τάξης των €600 δις. Από αυτά, €250 δις έχει λαμβάνειν μόνο η Κεντρική Τράπεζα της Γερμανίας από τις Κεντρικές Τράπεζες της Ελλάδας, Πορτογαλίας, Ισπανίας και Ιρλανδίας. Μια κίνηση αποκλεισμού των ελληνικών τραπεζών από το σύστημα αυτό απειλεί με άμεση κατάρρευση ολόκληρο το σύστημα εσωτερικού δανεισμού της ευρωζώνης.
Δεύτερον, οι ελληνικές τράπεζες έχουν ήδη καταθέσει ό,τι ομόλογα είχαν στην ΕΚΤ και έχουν ήδη λάβει ρευστότητα στην βάση αυτών των χάρτινων τίτλων. Το πουλί, με άλλα λόγια., έχει πετάξει. Τώρα πια, καταθέτουν στην ΕΚΤ ως εχέγγυο ότι «πατσαβούρι» βρουν. Αν πει η ΕΚΤ ότι δεν τα δέχεται αυτά τα «πατσαβούρια», τότε πρέπει να κάνει κάτι αντίστοιχο και για τα «πατσαβούρια» των ιταλικών, των ισπανικών, των πορτογαλικών τραπεζών. Τότε, όμως ευρώ γιοκ.
Τρίτον, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι αν η Ελλάδα επιστρέψει στην δραχμή, σε περίπτωση που η παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες μειωθεί απότομα, οι τράπεζές μας θα έχουν ακόμα μεγαλύτερο πρόβλημα (καθώς τα δάνεια που έχουν λάβει είναι σε ευρώ, ενώ η νέα δραχμή που θα λαμβάνουν από την Τράπεζα της Ελλάδας θα χάνει αξία με το δευτερόλεπτο), όπως άλλωστε και οι έλληνες καταθέτες (των οποίων οι καταθέσεις θα απολέσουν εν μία νυκτί τουλάχιστον την μισή τους αξία). Άρα, η ΕΚΤ γνωρίζει ότι, ακόμα κι αν κινηθεί επιθετικά δημιουργώντας ασφυξία στις ελληνικές τράπεζες, η Ελλάδα δεν έχει λόγο να επιστρέψει στην δραχμή.
Τέταρτον, ό,τι και να λένε, δεν έχει δημιουργηθεί κανένας μηχανισμός που θα σταματήσει την αποδιάρθρωση του ευρώ μετά την αποχώρηση της Ελλάδας από αυτό. Κανένας. Σε μερικές μέρες, μετά από μια τέτοια κίνηση της ΕΚΤ, η ίδια η Γερμανία θα βάλει μπροστά το σχέδιο του Νέου Μάρκου, καθώς το κόστος στήριξης της εναπομείνασας ευρωζώνης θα ανέλθει στα πολλά τρις.
Καταλήγουμε λοιπόν στο απλούστατο συμπέρασμα ότι η υπογραφή από την Ελλάδα του νέου πακέτου Μνημονίου 2 –  PSI στερείται οποιασδήποτε λογικής. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα στους πολιτικούς μας, και ιδίως στον κ. Σαμαρά ο οποίος, υποτίθεται, απέρριψε την λογική του πρώτου Μνημονίου: Πώς θα το υπογράψετε; Πάλι θα αποφύγετε να το διαβάσετε σε μια ύστατη προσπάθεια να προσποιηθείτε ότι, δεν μπορεί, κάποια λογική θα έχει;
Και για να μην νομίζετε ότι την πιο πάνω ανάλυση την ενστερνιζόμαστε μόνο κάποιοι περίεργοι «εγχώριοι», επιτρέψτε μου να κλείσω με ένα απόσπασμα από πρόσφατο άρθρο του ανταποκριτή των Financial Times στην Washington, Alan Beattie:
«Μια φτωχή χώρα της περιφέρειας ενθαρρύνθηκε να γίνει μέλος μιας κακοσχεδιασμένης νομισματικής ένωσης των πλούσιων χωρών οι οποίες κυριαρχούσαν σε αυτήν. Αυτές οι χώρες, αφού επέβαλαν κανόνες δανεισμού για τους συμμετέχοντες στην νομισματική τους ένωση, ήταν οι πρώτες που τους παραβίασαν. Και το έκαναν χωρίς να υποστούν καμία συνέπεια. Λόγω εφησυχασμού και αναποτελεσματικών κανόνων στις χρηματαγορές, και δεδομένης της έλλειψης επενδυτικών ευκαιριών στις αργοκίνητες οικονομίες τους, ενθάρρυναν τις τράπεζές τους να δανείζουν χωρίς μέτρο στην χώρα αυτή. Κι όταν αυτά τα δάνεια «έσκασαν», οι κυβερνήσεις των πλούσιων κρατών έτρεξαν να διασώσουν τις τράπεζές τους φορτώνοντας με νέα δάνεια την ελλειμματική κυβέρνηση της περιφέρειας. Αργότερα απαίτησαν και την τοποθέτηση τοποτηρητή στην χώρα αυτή με νομική ισχύ να προβαίνει σε κατασχέσεις φόρων από τους πολίτες της.»
Το ερώτημα, επαναλαμβάνω, είναι: Οι βουλευτές που θα κληθούν να ψηφίσουν αυτή την νέα Συνθήκη των Βερσαλλιών, για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια, με τι ψυχολογικό τέχνασμα θα πείσουν τον εαυτό τους ότι υπερψηφίζοντάς την κάνουν καλό στον τόπο; Πάλι θα αποφύγουν να την διαβάσουν;

(*) “Dr. Melchior: A Defeated Enemy” στα Two Memoirs του John Maynard Keynes (1949), όπως αυτά ανατυπώθηκαν στο Collected Writings, Vol. X: Essays in Biography, σελ. 428. Την παραπομπή αυτή την είχα χρησιμοποιήσει στις 20 Μαΐου του 2010 σε άρθρο με τίτλο «Ο Θυμός της Γερμανίας».

ένα άρθρο των πρωταγωνιστών

Εκδρομή στη Βουλή....

Μη Δικηγόροι – Ιδιοκτήτες Δικηγορικών Εταιρειών στην Μ. Βρετανία

Tο Economist σε πρόσφατο άρθρο του αναδεικνύει την νέα βρετανική νομοθετική ρύθμιση, η οποία επιτρέπει σε μη δικηγόρους την απόκτηση δικηγορικών εταιρειών, γεγονός που οδήγησε τόσο στην ανάπτυξη νέων εταιρικών μορφωμάτων δικηγορικής δραστηριότητας, όσο και στην μεταβολή του τρόπου άσκησης της δικηγορίας. Οι μετοχές των δικηγορικών εταιρειών μεταβιβάζονται πλέον χωρίς φραγμούς, καθιστώντας τις αντικείμενο εμπορικών και κατ’ επέκταση κερδοσκοπικών συναλλαγών.  Οι δε δικηγορικές υπηρεσίες μετατρέπονται συλλήβδην σε εμπόρευμα. Χαρακτηριστικό είναι πως παραλληλίζονται οι νέες δικηγορικές εταιρείες προς τα σούπερ-μάρκετ (“Tesco Law”). [e-themis]